Σάββατο, 7 Ιουλίου 2012

Τέλος πάντων, ορκίζομαι εις Σε, ω Ιερά πλην τρισαθλία Πατρίς!...

Άραγε γνώριζαν τα πρώτα μέλη της Φιλικής Εταιρίας ότι το τμήμα αυτό (βλ. τίτλος) του Όρκου που έδιναν, θα έμελλε να παραμείνει επίκαιρο και μετά την απελευθέρωση;

Η οικονομική στενότητα, αλλά κυρίως το διάχυτο αίσθημα ότι δεν υπάρχει δικαιοσύνη σε κανένα επίπεδο έχει οξύνει τις διαφορές και ερεθίσει πολλούς «-ισμούς». Οι οριζόντιες περικοπές, οι οριζόντιες μειώσεις και οι στενοί ορίζοντες που όλο στενεύουν. Η μη καταδίκη κανενός υπευθύνου για κανένα οφθαλμοφανές (δημόσιο) αδίκημα. Η ανοχή στην ανοχή.

Ο ουρανός βρέχει φόρους και συνανθρώπους μας που δεν αντέχουν. Εμείς παλιάνθρωποι και μικροί κοιτούμε την τηλε-κολυμβήθρα που ο Σιλωάμ εκφωνεί το μάθημα της ημέρας. Το τελευταίο καταφύγιο των παλιανθρώπων είναι ο πατριωτισμός (Samuel Johnson, Βρετανός συγγραφέας). Ναι. Το βλέπουμε. Αυτός είναι ο ένας από τους «-ισμούς» που ερεθίζονται, μιας και δεν ερεθίζεται το στομάχι μας με περίσσια λίπη της υπερκατανάλωσης.

Η έρευνα με τίτλο «Οι Έλληνες ως μετανάστες…» βρήκε αποδοχή αλλά, όπως ήταν αναμενόμενο, συνάντησε και (μερική) αποδοκιμασία. Αναρωτιέμαι γιατί η ανάγνωση της αλήθειας είναι πρόβλημα για κάποιους; Γιατί το γεγονός ότι το έγκλημα έχει κοινωνική γενεσιουργό αιτία και όχι εθνολογικά χαρακτηριστικά ενοχλεί; Το να κλέψει κάποιος Έλληνας το δημόσιο χρήμα μάς κάνει όλους τους Έλληνες διεφθαρμένους; Το να κλέψει ένας Ρουμάνος κάνει όλους τους Ρουμάνους κλέφτες; Γιατί δεν βλέπουμε ότι το έγκλημα το γεννά ο πόλεμος (εθνικοί, εμφύλιοι & φυλετικοί), η πενία και η αμορφωσιά; Δεν το γεννά το αίμα. Γιατί;

Αντίστοιχα το ότι ο Σωκράτης ή ο Πυθαγόρας ή ακόμη ο Γ. Ρίτσος ή ο Οδ. Ελύτης ή ο Μ. Χατζιδάκις ή ο Μ. Θεοδωράκης είναι Έλληνες μας καθιστά όλους «σοφούς»; Το ότι ο Φ. Ντοστογιέφσκι ή ο Ζ. Κοκτώ ήταν Ρώσος και Γάλλος αντίστοιχα κάνει όλους του ομοεθνείς τους συγγραφείς ή καλλιτέχνες;

Συνεχίζω να ρωτώ: Όποιος είναι αντι-ρατσιστής είναι ταυτόχρονα ανθέλληνας; Είναι εχθρός της Ελλάδος όποιος δεν επιθυμεί την κακομεταχείριση κανενός συνανθρώπου του; Ή είναι άνθρωπος;

Πώς ορίζεις την πατρίδα; Πώς τον πατριωτισμό; Πατριωτισμός είναι όταν η αγάπη για τους δικούς σου ανθρώπους έρχεται πρώτη. Εθνικισμός είναι όταν το μίσος για τους άλλους έρχεται πρώτο (Σαρλ Ντε Γκωλ, Γάλλος πολιτικός). Για τον GMT το μίσος δεν έρχεται δεύτερο. Υπάρχει και μισεί. Μισεί κυρίως αυτούς που μισούν. Το μίσος σε κάνει μισό (Έρμος Καστριώτης) ενώ ταυτόχρονα δεν είναι τίποτα άλλο από τον θυμό των αδυνάμων (Alphonse Daudet, Γάλλος συγγραφέας).

Η Μαρία Ηλιού και ο Αλέξανδρος Κιτροέφ (ιστορικός) παρουσίασαν πρόσφατα ένα ντοκιμαντέρ (στο Μουσείο Μπενάκη) με τίτλο «Διωγμός και ανταλλαγή πληθυσμών (Τουρκία-Ελλάδα: 1922-1924)». Η κόρη ενός Έλληνα πρόσφυγα που πήρε την πρωτοβουλία και έφτιαξε μια σειρά ντοκιμαντέρ της οποίας το πιο πρόσφατο αφορά τον δρόμο του ξεριζωμού που υπέστησαν οικογένειες τουρκικής καταγωγής που έμεναν στην Ελλάδα και αντίστοιχα ελληνικής καταγωγής που έμεναν στην Τουρκία (Μ. Ασία, Τραπεζούντα και άλλες περιοχές) την χρονική περίοδο μετά την αποτυχημένη επέλαση του ελληνικού στρατού στην Τουρκία και την Μικρασσιατική Καταστροφή.

Αυτό που έμεινε απ’ το ντοκιμαντέρ, όπως το εξέλαβε ο GMT, είναι ότι:

Α. Η κάθε προσφυγική ομάδα θεωρούσε «παράδεισο» το χωριό που άφηνε για μια «δοτή» πατρίδα εξωγενώς ορισμένη.

Β. Οι κάτοικοι που υποδέχθηκαν τους πρόσφυγες, τους ομοεθνείς τους, δεν τους δέχθηκαν. Τους σνόμπαραν και τους λοιδορούσαν χαρακτηρίζοντάς τους «γιαούρηδες» (οι Τούρκοι τους εξ Ελλάδος Τούρκους πρόσφυγες) και «παστρικές» (για τις μικρασιάτισσες που έκαναν μπάνιο κάθε μέρα, την ώρα που οι Ελλαδίτισσες έκαναν μόνον πριν συνευρεθούν με τον άντρα τους).

Πατρίδα του καθενός είναι τα χώματα που περπατά και μεγαλώνει. Εκεί που τα σχήματα συνδέονται με εμπειρίες. Εκεί που ο άνεμος έχει πάρει τη μυρωδιά του ιδρώτα σου. Πατρίδα είναι η γλώσσα της μάνας σου και ο πολιτισμός που σου μεταφέρει. Είναι ο πολιτισμός τον οποίον εξελίσσεις και πάνω του επεμβαίνεις. Αυτός που γίνεται πατρίδα για το παιδί σου. Πατρίδα είναι η σκέψη και οι κατακτήσεις του «είδους». Είναι η σοφία που έχει κατατεθεί.

Την αλλοίωση και την «αλλοτρίωση» που φοβάται και διατυμπανίζει-προειδοποιεί ο συντηρητικός, εθνικιστικός, φασιστικός, νέο-ναζιστικός ή ο ελαφρά τη καρδία «πατριωτικός» χώρος δεν την πραγματώνει η συνύπαρξη, η σύνθεση, η συμ-βίωση. Έρχεται απ’ τον ίδιο μας το εαυτό. Ιστορικά αποδεδειγμένα οι λαοί συνυπήρξαν. Συνυπήρξαν μέσα σε αυτοκρατορίες ή, πιο κοντά σε εμάς, στην Μικρασία και τη Σμύρνη. Μέχρι βέβαια το χρήμα και τα συμφέροντα να εκφραστούν μέσα από εθνικιστικές και θρησκευτικές οδούς. Και ήταν συχνό αυτό. «Θεός και Πατρίδα είναι άπαιχτη ομάδα. Σπάνε όλα τα ρεκόρ καταπίεσης και αιματοχυσίας» (Λουίς Μπουνιουέλ, Ισπανός Σκηνοθέτης).

Έτσι κινήθηκε και η Ιστορία των Νεοελλήνων· με τον Γ. Καραϊσκάκη να λέει από νωρίς ότι «όποιος θέλει να κουμαντάρη τους Έλληνες πρέπει να βαστάη ένα δισάκι γεμάτο, ομπρός το Χριστό, πίσω τους διαόλους και στη μέση το χρυσάφι».

«Η Ελλάδα είναι ένα πτώμα που το έχουν καταφάει οι μύθοι της» είπε ο Ζαν Κοκτώ (Γάλλος Καλλιτέχνης).

Ο Ελληνικός πολιτισμός έχει να φοβάται μόνον απ’ τους σύγχρονους αυτοαποκαλούμενους «φορείς» του. Τους πατριδοκάπηλους και τους θρησκευτικούς ιδεολόγους. Το Έθνος και η Θρησκεία ως Ιδεολογία. Είναι αυτοί που οδηγούν τον Νεοέλληνα στον σκοταδισμό, στην απομάκρυνση από το άθλημα του Πολίτη και απ’ το άθλημα της Αγάπης.

Η απομάκρυνση του οργανισμού Εκκλησία από το Κήρυγμα του Χριστού αποδεικνύεται από πολλά παραδείγματα (όπως πολύ ωραία έχει αναπτύξει ο Χρ. Γιανναράς στο βιβλίο του «Ενάντια στη Θρησκεία», εκδόσεις Ίκαρος, 2006). Και δεν αναφερόμαστε στη πρόσφατη Ορκωμοσία της νεοεκλεγείσας Κυβέρνησης της Greek Τρόικα όπου έγινε αντικείμενο χλεύης από τους δημοσιογράφους ξένων καναλιών που τη μετέδιδαν λόγω του ότι έβλεπαν το Ιερατείο της Εκκλησίας, στο τελευταίο θρησκευτικό Κράτος της ΕΕ, να ορκίζει αλά Αγιατολάχ τον Α. Σαμαρά. Αν και, βέβαια, το γεγονός αυτό εκτιμάται ότι θα πλήξει το τουρισμό της Ελλάδος από την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη… Μιλάμε για το ότι στο Κήρυγμα του Χριστού υπάρχει μόνον η Αγάπη. Η συνεχής πάλη για την πραγμάτωσή της. Αυτή άραγε πραγματώνεται μέσα από κηρύγματα μίσους; Μέσα από επιστολές στήριξης φασιστικών-εγκληματικών οργανώσεων; Μέσα από την επιβράβευση της μισαλλοδοξίας; Από «επίσημα» αφιερωμένους στου Κήρυγμά Του;!;

Η Αγάπη, είτε η από τον Ιησού Χριστό κηρυγμένη, είτε από τον Μ.Λ. Κινγκ, πραγματώνεται από πολλούς καθημερινούς ανθρώπους. Είναι οι άγνωστοι σε εμάς «επίσημοι εκπρόσωποι» (ιερείς, μοναχοί κ.λπ.) και επίσης, είναι ένα σωρό κόσμος που υπάρχει στον χώρο των Αναρχικών, των Αριστερών, των «αλληλέγγυων»! Όσο και να φαίνεται οξύμωρο, μιας και οι προαναφερόμενοι δεν ασπάζονται τα περί θρησκείας, στην πράξη όμως (που είναι και η στερνή, η πιο ιερή μορφή της θεωρίας -σύμφωνα με τον Νικ. Καζαντζάκη-) εκείνοι πραγματώνουν θυσίες, εκείνοι θυσιάζουν ώρες ιδιοτέλειας για την παροχή θαλπωρής σε εκείνους που η ζωή τους επιφύλασσε το περιθώριο. Αν ο Χριστός έκλεινε τα μάτια και διάλεγε, θα διάλεγε εκείνους και θα γίνονταν οι καλύτεροι φίλοι.

Ποιος είναι αυτός ο Θεός σου Ελληνορθόδοξε φασίστα; Ποιος είναι αυτός ο Δίας σου; Ποιος είναι αυτός ο Χριστός σου; Γιατί ο Ξένιος δεν είναι, ούτε ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ. Είναι ο δικός σου Θεός. Ο άθεος…


[Αφιερωμένο στην ηλε-φίλη μου σταγόνα με ευχαριστίες στο Γνωμολογικόν]

3 σχόλια:

  1. Η θρησκεία είναι ένα παγκόσμιο απόστημα, αλλά τόση προπαγάνδα και παραπληροφόρηση μόνο στην Ελλάδα υπάρχει.
    Ας τα πάρουμε από την αρχή όμως. Πιστεύουμε σε έναν Εβραίο Θεό και τον Υιό του, που σίγουρα όσο ζούσε θα τον θεωρούσαν γραφικό, τρελό, επικίνδυνο, βλάσφημο και πολλά άλλα. Διδάσκουμε στα παιδιά μας μύθους και λαϊκές δοξασίες των αρχαίων Εβραίων ως θρησκευτικά. Εδώ θα κάνω μια παρένθεση για να μην θεωρηθώ ρατσιστής, δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους συμπαθείς απογόνους του Άουσβιτς, απλά πρέπει να καταλάβουμε ποιος είναι ο Θεός μας.
    Και επανέρχομαι, διδάσκουμε στα παιδιά μας, πως ο Θεός είναι τιμωρός εξορίζει τον Αδάμ και την Εύα για ένα μήλο, πνίγει όλο το ανθρώπινο γένος πλην της οικογένειας του Νώε, προστάζει ανθρωποθυσίες και τελευταία στιγμή αποφασίζει πως έκανε πλάκα και άλλα πολλά παραδείγματα που ευτυχώς με το πέρασμα του χρόνου έχουν σχεδόν διαγραφεί από την μνήμη μου.
    Θα τρέξω λίγο τώρα…
    Μετά ήρθε το Βυζάντιο, που ποτέ δεν λεγόταν Βυζάντιο αλλά Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία με αλλαγή πρωτεύουσας και υπεύθυνο για την αλλαγή αυτή έναν Ρωμαίο Αυτοκράτορα τον Μέγα Κωνσταντίνο. Τα Ελληνικά ως γλώσσα απλά υπερίσχυσαν των Λατινικών γιατί ήταν διαδεδομένα σε όλη την Αυτοκρατορία.
    Η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία πέφτει στα χέρια των Οθωμανών και απλά ο γηγενής πληθυσμός της σημερινής περιοχής που ονομάζεται Ελλάδα αλλάζει κατακτητή.
    Και ερχόμαστε στο σήμερα (περίπου) πως οι πατέρες του Έθνους θα ενώσουν Αλβανούς και Αρβανίτες, απογόνους Τούρκων και Ρωμαίων κατακτητών, Βλάχους, Αθηναίους, Θηβαίους, Κρητικούς και άλλους τόσους; Δημιουργώντας μια κοινή ιστορία για όλους. Είμαστε όλοι Έλληνες. Και ναι είμαστε όλοι Έλληνες τώρα, τότε όμως όχι.
    Για να επιστέψω όμως στο ηθικό κομμάτι για αρκετά ξέφυγα.
    Ίσως τότε έπρεπε να διδάσκεται ο φόβος, η τιμωρία, το οφθαλμός αντί οφθαλμού και ως ανταπόδοση η αγάπη του Θεού. Σήμερα όμως τα παιδιά πρώτα πρέπει να διδάσκονται αγάπη και όλα τα άλλα κείμενα της παλαιάς Διαθήκης ως απλή μυθολογία και όχι στο μάθημα των θρησκευτικών. Μόνοι μας δημιουργούμε Εθνικοπατριωτικά κινήματα με τις ευλογίες των σύγχρονων Αγίων Πατέρων οι οποίοι απλά κάνουν τη δουλειά τους, προσπαθούν να κρατήσουν υπνωτισμένο ένα λαό που νομίζει ότι είναι ο εκλεκτός του Θεού και πως όσο κι αν κλέψει, όσο ρατσιστής και να είναι, όσο κι αν θέλει τους μετανάστες νεκρούς, τον γείτονα του φτωχό, τους Σλαβομακεδόνες νεκρούς κι αυτούς…
    Αλλά όταν έρθει η ώρα θα κατατροπώσει τους Τούρκους και θα πάρουμε την Αγιά Σοφιά και θα πάμε στον Παράδεισο σαν γνήσιοι εκλεκτοί.
    Γιατί ο Θεός απλά αγαπάει τους Έλληνες!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ Zeitgeist βλέπεις ρε vex. Υποννοείς ότι η θρησκεία είναι μηχανισμός εξουσίας και όχι χειραφέτησης από τα πάθη; Και αν είναι έτσι, γιατί στα τόσες χιλιάδες χρόνια ο άνθρωπος τις ακολουθεί;

      Με μπέρδεψες λίγο με τη συλλογιστική σου. Το σίγουρο είναι ότι η παραπληροφόρηση δεν είναι μόνο ελληνικό φαινόμενο. Η παράγραφός σου αυτή: "Και ερχόμαστε στο σήμερα (περίπου) πως οι πατέρες του Έθνους θα ενώσουν Αλβανούς και Αρβανίτες, απογόνους Τούρκων και Ρωμαίων κατακτητών, Βλάχους, Αθηναίους, Θηβαίους, Κρητικούς και άλλους τόσους; Δημιουργώντας μια κοινή ιστορία για όλους. Είμαστε όλοι Έλληνες. Και ναι είμαστε όλοι Έλληνες τώρα, τότε όμως όχι." μου θυμίζει μια φράση ενός φίλου (δεν γνωρίζω αν το πήρε από κάπου) που έλεγε ότι η πρώτη πολιτισμική ισοπέδωση που επέβαλε η "παγκοσμιοποίηση" ήταν η δημιουργία του Εθνικού Κράτους...

      Διαγραφή
  2. Άργησα αλλά καλοκαίρι είναι και με καταλαβαίνεις...

    Το Zeitgeist μπορεί να το έχω δει αλλά εγώ δεν μιλάω για συνωμοσίες ούτε στην δημιουργία νέας θρησκείας με λάβαρο την επιστήμη. Άλλωστε η πίστη στον Θεό είναι προσωπικό θέμα και ποιός είμαι εγώ για να το κρίνω.

    Το πως μπορεί να παρερμηνεύσουμε όμως την θρησκεία και την πίστη ότι εμείς και μόνο εμείς είμαστε τα άξια τέκνα του Θεού, θα το κρίνω και θα το κατακρίνω.

    Και σε αυτό που είπες περί παγκοσμιοποίησης έχεις δίκιο, γιατί και οι Αθηναίοι και οι Κρητικοί είναι πλέον Έλληνες και οι δύο είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι και κάνουν τον σταυρό τους, ανάβουν το κερί στην εκκλησία... αλλά ο κρητικός αν χρειαστεί θα ανοίξει βεντέτα θα σκοτώσει και μετά θα ξαναπάει στην εκκλησία ως καλός Χριστιανός.

    Άρα μόνο η ταμπέλα μιας θρησκείας και η μαζική πώληση της δεν αρκεί για να ακολουθήσουμε τον δρόμο του Θεού, έτσι συνεχίζουμε τα ρουσφέτια, το νόμιμο κλέψιμο δημόσιας γης και περιουσίας, την παραβίαση όλων των νόμων. Αλλά... δεν σκότωσα και κανέναν άρα θα πάω στον παράδεισο!

    Μήπως άραγε ο Θεός τιμωρός της Παλαιάς Διαθήκης ήταν πιο δίκαιος?

    Ρουσφέτι έδωσες, μειωμένο μισθό θα λάβεις?

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρακαλώ στην έκφραση της γνώμη σας με κόσμιο και μη προσβλητικό τρόπο. Το περιεχόμενο των σχολίων θα κριθεί ως προς την προσβολή ηθών και προσωπικοτήτων και ενδεχομένως να διαγραφεί. Ο Admin δεν φέρει καμία ευθύνη για το περιεχόμενο των σχολίων.