Κυριακή, 27 Φεβρουαρίου 2011

Η χρεία μετράει ή η χροιά; Ο στόχος ή η χρήση;

Το τσεκούρι φτιάχτηκε για να κόβει ξύλα. Το σφυρί για να σμιλεύει την πέτρα. Πολλά από τα αντικείμενα ή τις ιδέες- κατασκευές που μας περιτριγυρίζουν στη ζωή μας φτιάχτηκαν για να διευκολύνουν τον άνθρωπο στην επιβίωσή του. Πολλά δε εξ αυτών, όπως η κατανομή των «αρμοδιοτήτων» στην αγέλη των ανθρωποειδών, έγιναν ως φυσική εξέλιξη αυτών των αναγκών ή ακόμη ως η πρώτη δημιουργική έκφραση συμβίωσης.

Η συμβίωση είναι αξιωματική αναγκαιότητα της ανθρώπινης φύσης. «Είναι θηλαστικό & ζει σε αγέλες» θα έλεγε ντοκιμαντέρ της Κρατικής Τηλεόρασης της Ζούγκλας για το είδος μας. Είναι, δηλαδή, αρχέτυπο στοιχείο του DNA μας να συμμετέχουμε σε κοινωνίες. Να αντιμετωπίζουμε «κοινά» τα κοινά προβλήματα.

Για τους σκοπούς αυτούς, ο ανθρώπινος νους έσπασε το ζωϊκό φράγμα νοημοσύνης και «έχτισε» την επιστήμη. Κράτησε, παρ' όλα αυτά, τα αγελαία ένστικτα του Κράτους και της ράτσας. Επινόησε τις επιχειρήσεις. Οργάνωσε τη ζωή του και τις δράσεις του κατά τρόπο τέτοιο ώστε να καλύπτει τις ανάγκες του.

Μέσα σε αυτήν την οργάνωση και την εξελικτική πορεία ανέπτυξε και έντονο το αίσθημα κυριαρχίας. Της ιδιοκτησίας. Της ανάδειξης. Του Εγωϊσμού.

Λόγω αυτής της επιμονής της φύσης του ανθρώπου να καλύπτει την πρώτη γραμμή του υποσυνείδητού του με εγωκεντρικό πέπλο, όλα τα παραπάνω άλλαξαν χρήση.

Το τσεκούρι έγινε φονικό όπλο. Που φονεύει τη φύση. Που κόβει το νήμα της ζωής σε συνανθρώπους. Το σφυρί έγινε μια καλή εναλλακτική για βιαιότητα και ωμότητα δολοφονικών πράξεων.

Το Κράτος έγινε αιτία πολέμων και μέσο επίδειξης δύναμης. Έγινε αυτοσκοπός και ανάγκη. Έγινε σύμβολο για αυτοθυσία. Άυλη συμφωνία ερήμην της ύλης.

Οι επιχειρήσεις δε, πράγματι, οργάνωσαν τη ζωή του ανθρώπου. Ωστόσο, αντί να προωθήσουν την τέχνη του συνυπάρχειν, αναδείχθηκαν και αυτές ως μέσα επίδειξης δύναμης. Υπάκουσαν στους Νόμους της ζούγκλας και των τροπικών δασών.

Επικεντρώθηκαν στον ατομικισμό της κατανάλωσης. Άλωσαν την κοινωνική συνοχή με προοδευτικές μεθόδους μέτρησης απόδοσης. Αποξένωσαν και εν τέλει απομόνωσαν τον άνθρωπο.

Κυρίως, όμως, επέβαλε το σφυρί τον δικό του ρυθμό στη ζωή του χρήστη. Με άλλα λόγια, η επιχείρηση έγινε δυνάστης του δημιουργού της. Πέραν από τους πολλούς λάτρεις της «προόδου» και των πολυτελών σκαφών συμπαρέσυρε και το ανθρώπινο «κεφάλαιο» κάτω από τη μένη των αριθμών. Έκανε τον μεροκαματιάρη και μικρό μισθωτό να ευχαριστεί που απλά έχει δουλειά. Κι ας βλέπει τα παιδιά του να μεγαλώνουν στην κούνια το βράδυ που γυρνάει στο σπίτι. Έστω και αν δεν πληρώνεται υπερωρίες δουλειάς και υποωρίες ζωής. Έστω και αν πληρώνει γυναίκα για να κρατάει το παιδί του.

Τον έκανε να ρουφιανεύει τον συνάδελφό του για να ζήσει και να εξυπηρετήσει το δάνειό του. Βλέπεις έχει οικογένεια. Παράλογο για άνθρωπο. Ούτε θηλαστικό να ήταν.

Επιχειρήσεις καταστρέφουν και των άλλων ειδών το σπίτι. Τη Γη. Δάση, ποτάμια, Νατούρα και Ωκεανοί γίνονται βορά της απύθμενης όρεξης του ανώνυμου κέρδους. Ντροπιάζεται το είδος μας (και όχι η κοινωνία μας, καθότι ανύπαρκτη) από την παραδοχή της αποτυχίας του όταν παρουσιάζεται ως νέα τάση στη Διοίκηση Επιχειρήσεων η Εταιρική Κοινωνική Ευθύνη. Όταν το αυτονόητο γίνεται ζητούμενο, έχεις αποτύχει.

Αναρωτιέται, λοιπόν, κανείς πόσα πράγματα άλλαξαν χρήση. Με κορυφαίο από όλα αυτά το ίδιο το μέσο κατατρόπωσης του Εγωϊσμού. Την Εκκλησία. Τον οργανισμό Εκκλησία. Την επιχείρηση Εκκλησία. Αλλά είναι άλλη κουβέντα που έχει αυτονόητα συμπεράσματα. Άρα και ζητούμενα;

4 σχόλια:

  1. Για την Εκκλησία έχω να πω ότι δεν είναι επιχείρηση. Επιχείρηση (παρασιτική) είναι η εκμετάλλευση του κόσμου που συμμετέχει στο σώμα της Εκκλησίας.
    Για να μπω και στην ουσία βέβαια αυτών που γράφεις, η αλήθεια είναι ότι υπερβάλλεις αρκετά, αλλά μέσα από αυτόν τον τρόπο γίνεται πράγματι σαφές ότι έχει χαθεί ο στόχος. Μάλλον είναι η περίφημη κρίση Αξιών για την οποία γίνεται αρκετός λόγος τελευταία. Είναι αρκετά δύσκολο να μιλήσω γι αυτό, προφανώς δεν είμαι ο κατάλληλος για να το αναπτύξω.
    Τέλος θέλω να κάνω και μία αναφορά στο παράδειγμα με το σφυρί. Θέλω να προσθέσω ότι
    1)κάποια στιγμή στο παρελθόν το σφυρί (σε συνδυασμό με το δρεπάνι) έγινε το σύμβολο της επανάστασης ενός ολόκληρου λαού με αποτελέσματα τα γνωστά σε όλους μας για τους επαναστατημένους(προδοσία-εκμετάλλευση-φτώχεια κ.ά).
    2)στο πρόσφατο παρελθόν άλλο ένα είδος σφυριού, η Βαριοπούλα έδωσε το όνομά της σε μία επιχείρηση στη γείτονα Τουρκία με τα γνωστά επίσης αποτελέσματα για τους επιχειρήσαντες(καταδίκη- φυλακή κτλ).
    Έπειτα από αυτά καταλήγω στο συμπέρασμα ότι το σφυρί είναι ένα εργαλείο που έχει και μία κρυφή ιδιότητα. Γίνεται μπούμερανγκ και χτυπάει το κεφάλι του ιδιοκτήτη μέχρι τελικής πτώσης.
    Το συμπέρασμά μου είναι τόσο αυθαίρετο όσο τα δικά σου λίγο πιο πάνω στα περί ζούγκλας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θεωρούμε ότι στην ιστορική διαδρομή της ανθρωπότητας υπάρχει κάποιο σχέδιο; Ε, δεν υπάρχει! Τα πράγματα εξελίχθηκαν κι εξακολουθούν να εξελίσσονται σχεδόν τυχαία, χωρίς πρόγραμμα, παρόλες τις εκ των υστέρων προσπάθειες να τεκμηριωθεί η νομοτέλεια και το αναπόφευκτο. Από αυτή την άποψη, φαίνεται ότι είμαστε δημιουργοί της μοίρας μας και ο Προμηθέας είναι μαζί μας.

    Ο πολιτισμός (επιστήμη, τέχνη) θεωρητικά αποβλέπει στην αύξηση της προβλεπτικής ικανότητας των ανθρώπων στο μέλλον και στον μετριασμό της αίσθησης παντοδυναμίας του στην φύση. Αντί όμως για την συμβολή του πολιτισμού στην κατανόηση του θνητού μας μέρους και του μετριασμού του εγωισμού μας, το εφήμερο και το πρόσκαιρο κυριάρχησε. Ιδέες, απόψεις και καλλιτεχνική δημιουργία μετατρέπονται όλο και πιο πολύ σε ‘μόδα’ μικραίνοντας έτσι την διάρκεια των συμπερασμάτων τους.

    Δεν μπορούμε να δούμε το μέλλον διότι απαιτεί αίσθηση ευθύνης που δεν μαθαίνουμε να διαθέτουμε. Προτιμούμε να ‘κλεινόμαστε’ στο παρόν με περίσσεια ωχαδερφισμού. Από προσωπική επιλογή, ένεκα εγγενούς αδυναμίας ή από διαβολικής ευφυΐας εφαρμογή σχεδίου που μας υποβάλλεται, δεν μπορώ να πω.
    (συνεχίζω)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η πνευματική προσέγγιση της Εκκλησίας (και των θρησκειών γενικώς) για την επιβολή της εικόνας του ανθρώπου ως καθ’ ομοίωση του Θεού δεν φαίνεται να πείθει. Είναι χρήσιμη μόνο στους απελπισμένους και οι άνθρωποι προς το παρόν δεν έχουν φτάσει στο σημείο αυτό: αισθάνονται ακόμα ισχυροί και θεωρούν ότι ελέγχουν τη μοίρα τους ακόμα και την μοίρα των μελλοντικών γενεών. Η μετατροπή της Εκκλησίας σε επιχειρηματικό θεσμό είναι απλή ένδειξη της αδυναμίας της να κυριαρχήσει ιδεολογικώς. Όσο οι άνθρωποι δεν μετατρέπονται σε πολίτες, θα προστρέχουν σε εκκλησίες (θεσμοί και όχι μόνο κτίρια) που θα τους παρέχουν την ψυχική ηρεμία της απόλυτης αλήθειας και μπόλικες συνταγές για τον δρόμο της σωτηρίας της ψυχής τους, διότι η άλλη σωτηρία, η του κόσμου τούτου, δεν είναι δουλειά τους.

    Το πιθηκοειδές ‘άνθρωπος’ είναι πολύ δύσκολο να ξεφύγει από τον φυσικό νόμο της αυτοκαταστροφής του. Η ανθρώπινη εμπειρία εξαντλείται σε τρόπους επιβίωσης που δεν ξεπερνούν την μισή διάρκεια ζωής του ανθρώπου που σε κοινωνίες σαν τη δική μας είναι περίπου τα σαράντα χρόνια. Όμως οι συνέπειες των ενεργειών μας σήμερα ξεπερνούν την διάρκεια αυτή.

    Κι εγώ τι να κάνω;

    Οφείλω να είμαι αισιόδοξος και να συμβάλλω στην μείωση της αύξησης της τάσης προς την καταστροφή (αύξηση της εντροπίας) με την ισχυροποίηση της κοινωνίας των σκεπτόμενων πολιτών. Μιλώ και δρω πολιτικά σημαίνει ότι αναζητώ λύσεις συζητώντας με τους άλλους ή προκαλώντας τον προβληματισμό τους, ακριβώς επειδή κατανοώ την αδυναμία μου να τους υποκαταστήσω ή να τους αγνοήσω.

    Η χρεία αγαπητέ GMT, πρέπει να διαμορφώσει την χροιά ενός τέτοιου λογισμού. Αλλιώς θα μετατραπεί σε τριχιά και θα βρεθούμε δεμένοι στον βράχο της αναγκαιότητας με το κοράκι της ματαιοδοξίας να τρώει τα συκώτια μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Στην παρούσα ανάρτηση, όπως θα καταλάβατε λακτιστές, το θέμα είναι η αλλαγή του στόχου ή, αν θέλετε, της αποστολής. Σε καμία περίπτωση δεν μιλώ για συνομωσία. Παρατηρώ την μετατροπή. Δεν «αποκαλύπτω» συνομωσία. Παρατηρώ τα γεγονότα. Δεν υποδεικνύω τον καλλιτέχνη που κινεί τις μαριονέτες του κόσμου.

    Στην περίπτωση της Εκκλησίας, η τελευταία από πολύ νωρίς αποκόπηκε από το εκκλησιαστικό γεγονός της Κοινωνίας.

    Όπως στην αρχαία Ελλάδα η Εκκλησία του Δήμου δεν ήταν απλά μια συνάθροιση για τα της απλής συνοίκησης αλλά ολοκλήρωση της ιδιότητας του Πολίτη. Της εξύψωσης της Πόλης.

    Έτσι μέσα από τη Εκκλησία του Χριστού βιώνεται η Αγάπη. Και αυτό μέσα από την Κοινωνία που από απλή σύνθεση Κρασιού & Ψωμιού γίνεται Τρόπος Βίου για την εκκλησία.

    Η Εκκλησία, όπου είναι κορυφαία έκφραση συλλογικότητας, έχει αλλάξει και αυτή το νόημά της (και όχι η χρήση). Έχει μετατραπεί σε ατομισμό και ευσέβεια της υπερβολής, του Υλισμού και των Πάπαρδων.

    Δεν αμαυρώνει την ουσία της Αγάπης και της ελευθερίας από τις αναγκαιότητες της φύσης που προτείνει ο Χριστός το ότι η Εκκλησία (ο θεσμός & το κτίριο) εξέλαβε τον εαυτό της ως εξουσία πολιτική, οικονομική αλλά κυρίως ατομικής ελευθέρωσης.

    Δεν αμαυρώνει το νόημα της επιχείρησης η χρήση της. Το νόημα του τσεκουριού, ο σχιζοφρενής της Νότιας Καρολίνας.

    Και καταλήγω ότι η Εκκλησία είναι επιχείρηση. Επιχείρηση που ευτυχώς πολλοί κληρικοί έχουν καλοκάγαθη καρδιά & σεβάσμια προσωπικότητα. Τις τελευταίες ιδιότητες μην τις ερμηνεύσετε με τις εκδοχές που έχετε συνηθίσει. Ό,τι και να πείτε, μάλλον κάτι άλλο θα εννοώ. Ίσως οι αντιληπτικές μου ικανότητες να μην μου δίνουν το γλωσσικό πεδίο να το εκφράζω. Ίσως δεν χρειάζεται.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρακαλώ στην έκφραση της γνώμη σας με κόσμιο και μη προσβλητικό τρόπο. Το περιεχόμενο των σχολίων θα κριθεί ως προς την προσβολή ηθών και προσωπικοτήτων και ενδεχομένως να διαγραφεί. Ο Admin δεν φέρει καμία ευθύνη για το περιεχόμενο των σχολίων.