Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2011

Μόνη μου πατρίδα είναι η ελπίδα…

Ποια ελπίδα τρέφει ο αγανακτισμένος; Εξαντλείται άραγε η ευθύνη για τη φθορά στους 1000 που μας κυβέρνησαν τα τελευταία 35 χρόνια; Ή μήπως εντοπίζεται μόνο στα 50 μέλη βουλευτικών οικογενειών των οποίων η δημοκρατική εκλογή έχει περάσει στα χρωμοσώματά τους με κληρονομικότητα που δεν μεταπηδά γενιά. Μιας συνεχής αλυσίδα. Δεν βαριέσαι! Άλλοι παίρνουν την ταβέρνα του πατέρα τους ή το κομμωτήριο της μαμάς. Αυτά τα παιδιά παίρνουν τις τύχες μας. Στο κάτω-κάτω οι βουλευτές είναι σαν τα απορρυπαντικά: «Αυτόν ξέρω, αυτόν εμπιστεύομαι!»…

Αν εντοπίζεται στους παραπάνω, τότε το αίτημα θα αποτύχει.

Σύμφωνα με τα 3 κριτήρια που ορίζουν ένα χρέος επαχθές, αμφιβάλλω αν μεγάλο ποσοστό του άχθους που έχει να σηκώσει η ελληνική κοινωνία ανήκει σε αυτήν την κατηγορία και, άρα, είναι και αμφισβητήσιμο. Και αυτό γιατί το «μαζί τα φάγαμε» είναι καθόλα ορθό. Άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο. Λίγοι καθόλου.

Ηθικά και οικονομικά διεφθαρμένοι. Κρεατοσακούλες κατανάλωσης με δικαίωμα ψήφου. «Το ψηφοδέλτιο είναι στο βάθος δεξιά, δίπλα στα τυριά». Εγκέφαλοι μηχανικά υποστηριζόμενοι από τα δελτία των 8. Σε καταστολή.

-          Μαμά, θέλω ένα ποτήρι νερό.
-          Μην ανησυχείς παιδί μου. Κάποιον γνωστό θα έχουμε στην κουζίνα.

Εμείς την φθάσαμε τη χώρα εδώ. Η ανευθυνότητά μας και η υπερβολή μας. Απαλλασσόμαστε μόνο λόγω βλακείας. Γιατί δεν είχες το μαχαίρι και το πεπόνι ολόκληρο. Εσύ ήσουν στα σπόρια. Στα φασόλια. Και αυτά έκλεβες. Ο λαός όμως είπε: Φασούλι το φασούλι, αδειάζει το σακούλι. Πρέπει να διαχειρίζεσαι τους κρυφούς λογ/μούς του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης για να είσαι διεφθαρμένος και… υπεύθυνος.

Εσύ πήρες δάνειο για να πληρώσεις δάνειο. Το ίδιο που έκανες εσύ έκανε και ο βουλευτης που ψήφισες. Πήρε δάνειο για να πληρώσει δάνειο. Ομόλογο για ομόλογο.

Δύο λύσεις υπάρχουν. Ή το πληρώνεις ή στο σβήνουν. Σε κάθε περίπτωση απομακρύνεις ειρηνικά εκείνους που είχαν τις γνώσεις, τις αρμοδιότητες και τις προσβάσεις για να μην οδηγηθούμε εδώ.

Λες με νόημα στην Πλατεία Συγκέντρωσης: «Τέτοια πράγματα ούτε επί Χούντας δεν γίνονταν!!» και ρωτώ που ήσουν πριν 3 χρόνια και πίσω όταν:

  • έπρεπε να χωρέσεις την αξιοπρέπειά σου στην καρέκλα του προθάλαμου βουλευτικού γραφείου για να βρεις δουλειά;
  • έπρεπε ως ελεύθερος επαγγελματίας να στηρίζεις το κόμμα για να πάρεις δουλειές;
  • περνούσαν μαθήματα στις σχολές επειδή είναι... δικοί τους;
  • έπαιρναν δάνειο από την Τράπεζα με βύσμα;
  • η συμμετοχή σε κομματικό μηχανισμό είναι πασαπόρτι για θέσεις υπαλλήλων, συμβούλων και στελεχών;
  • απαιτούσε χρήματα ο δημόσιος υπάλληλος για να κάνει τη… δουλειά του;
  • κατέστρεφαν το δάσος δίπλα στον οικισμό για να χτίσουν βίλες οι ημέτεροι;
  • απαγόρευσαν την πρόσβαση στην παραλία που μεγάλωσες για να την χαίρονται τα μπαρ και τα ρουμς του λετ;
  • βγήκε κοινοτάρχης ή δήμαρχος ο ξάδερφός σου και δεν του την είπες που άνοιγε ο δρόμος στα δύο παρόλο που ήταν φρεσκοκατασκευασμένος;
  • έπραττε εγκλήματα κατά του εργαζομένου του ή που αποδεδειγμένα εγκληματούσε μα η Δικαιοσύνη ζαχάρωνε με τον Μορφέα;
  • θέριζες μαρούλια χειμώνα καλοκαίρι από τον συνεταιρισμό σου;
  • ...
Αυτό δεν ήταν φασισμός; Ε επαναστάτη;

Η Βουλή πρέπει να γίνει σύμβολο της νεοελληνικής σου ψυχοσύνθεσης. Πράγμα δύσκολο. Που μόνο βίαια αλλάζει. Για αυτό πόνταρε κυρία μου στον νέο. Μπας και σε 20 χρόνια είναι διαφορετικός ο πολιτισμός των ελληνοφώνων. Κάνε στην άκρη ή έλα στη μέση για να εξιλεωθείς.

Το να αλλάξεις το πολιτικό προσωπικό είναι αναγκαίο. Αλλά όχι επαρκές. Επαρκές θα γίνει όταν βρεις τρόπο να τιμωρήσεις και τον διπλανό σου που επαναλαμβάνει τις πράξεις που βύθισαν τον τόπο στην ανυποληψία.

Η ελπίδα θα πεθάνει. Και αυτό είναι καλό. Γιατί θα σημάνει ότι πέθανε η κοινωνία μας.

Το μόνο που φοβάμαι είναι ο σιγμός του καινούργιου που έρχεται  να μην εκτροχιαστεί και αργήσει να περάσει από τον σταθμό μας… Τότε θα χρειαστεί να περπατήσουμε πολύ. Πάρα πολύ.

Το κείμενο αυτό επικαιροποιεί στον αιγιαλό (δηλαδή αυθαίρετα) το κείμενο της Tazmaniac.

6 σχόλια:

  1. Κρίση. Οικονομική και Κοινωνική.
    Για την οικονομική κρίση ίσως υπάρχει λύση. Ίσως κάποιος σπουδαίος οικονομολόγος να προτείνει ένα σχέδιο που με τα χρόνια θα ζούμε μέρες ανάπτυξης και προόδου.
    Για την κοινωνική κρίση δεν υπάρχει λύση. Μπορεί εσύ να προσπαθείς για την αποκατάσταση των κοινωνικών αξιών αλλά πάντα θα υπάρχει ένας διπλανός που θα μας το χαλάει. Πολύ σωστά λοιπόν Tazmaniac τοποθετήθηκες για την αντιμετώπιση μας στους διπλανούς.
    Όσο αφορά το που ήταν τρία χρόνια πριν, βολεμένος στον καναπέ του, αδιαφορώντας για την διαφθορά.
    Ίσως πρέπει να πιάσουμε πάτο , αν δεν τον έχουμε πιάσει ακόμα, για να αρχίσουμε να ανεβαίνουμε στην επιφάνεια , διαλέγοντας τον δύσκολο δρόμο της ριζικής αλλαγής του τρόπου σκέψης μας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Το πολιτικό σύστημα έχει προ πολλού αποκτήσει ιδιότητες του Μιθριδάτη: όσο κι αν του ζητάς να αλλάξει, δεν μπορεί καν να καταλάβει τι του λες. Το φασκελώνεις κι εκείνο σε χαιρετάει και ψηφίζει νέα μέτρα! Η πρώτη κίνηση της αλλαγής του θα ήταν η παραίτηση όλων εκείνων που το αποτελούν τον σημερινό πολιτικό θίασο και τέτοιες κινήσεις δεν τις περιμένω από ανθρώπους που έκαναν το λειτούργημα του πολιτικού αντιπροσώπου επάγγελμα.

    Ο αγανακτισμένος δεν έχει ελπίδα ότι μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα. Ο αγανακτισμένος δεν έχει υπομονή να περιμένει να αλλάξουν τα πράγματα. Ο αγανακτισμένος είναι θυμωμένος αλλά με ένα τυφλό τρόπο. Αντιδρά χωρίς σχέδιο, χωρίς ρυθμό και συνήθως η αγανάκτηση έπειτα από λίγο κι εφόσον δεν έγινε οργανωμένη δράση, γίνεται απελπισία και μοιρολατρία.

    Στις αρχές του 2010 έγραψα την άποψη μου για την ελπίδα: http://ermokastriotis.blogspot.com/2010/01/blog-post.html

    Οπότε αν, καλή μου Tazmaniac, κάνουμε πατρίδα μας την ελπίδα, είμαστε καταδικασμένοι στην απάθεια. Μαζί σου λοιπόν: Η ελπίδα πρέπει να πεθάνει! Κάποια μορφής ελπίδα –εγώ την λέω προσδοκία- είναι αυτό που πάει μαζί με την πίστη στην επιτυχία μιας απόπειρας. Αυτό είναι που χρειαζόμαστε σήμερα: μελέτη, σχεδιασμό κι εκτέλεση σχεδίων που θα είναι απόπειρες για διαφυγή από την μιζέρια. Όσο πιο πολύ βυθιζόμαστε στο τέλμα της ανημποριάς μας και της αναμονής για μια ριζική αλλαγή, τόσο πιο πολύ ηρεμούμε και μάλιστα αρχίζουμε να βρίσκουμε και εξηγήσεις αυτοκριτικές ότι κι εμείς φταίμε κατά το «μαζί τα φάγαμε». Δεν υπάρχει πάτος σε αυτό το βαρέλι!

    Πρέπει να προσπαθήσουμε και όχι να αντιδράσουμε. Η πραγματική μου ανησυχία είναι ότι αυτή η απάθεια του πολιτικού συστήματος, ίσως περάσει και σε εμάς, σιγά-σιγά. Ο καταγγελτικός ηδονισμός μερικές φορές είναι σαν ναρκωτικό: νομίζεις καθώς μα τις φωνές τεντώνονται οι φλέβες στο λαιμό σου, ότι είσαι σε μια άλλη πραγματικότητα κι ότι βρίζεις και απορρίπτεις είναι ήδη φευγάτο αλλά είσαι εσύ αλλού κι εκείνοι εκεί, γαντζωμένοι στο σαρκίο της εξουσίας τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. E λευθερία (= δύναμη)
    Λ αού

    Π αιδεία
    Ι δανική

    Δ ημοκρατική
    Α νάγκη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Χαίρετε συνιστολογοπεριδιαβάτες,

    Καταρχήν να επισημάνω ότι το κείμενο είναι μια αυθαίρετη συνέχεια του κειμένου της Tazmaniac και το έχει γράψει η αφεντιά μου. Προς αποκατάσταση του κλοπιράιτ. Μη φορτώνω σκέψεις και θέσεις σε άλλους που μου χαρίζουν κείμενά τους. Απλώς έσφαλα τονίζοντας άστοχα ότι παίζω με τον τίτλο του κειμένου της.

    @Φλωμπέρ

    Ο διπλανός σου δεν είναι κανένας άλλος από τους γονείς σου και τον ίδιο σου τον εαυτό. Προφανώς δεν μιλώ προσωπικά. Το πιάνεις το νόημα.

    @Ερμόλαε
    Καταλαβαίνω την σκέψη σου ότι χωρίς σχέδιο, χωρίς στόχο, κάθε προσπάθεια αποτυγχάνει.

    Σε έναν κοινωνικό αγώνα ουδείς όμως μέχρι στιγμής δεν είχε σαφές αίτημα. Ή αν είχε σαφές, η σαφήνειά του δεν απέχει από τη σαφήνεια του σημερινού αιτήματος.

    Ο λαός δεν είναι πολιτικός για να σου προτείνει "πλήρες πακέτο" πολιτικής και επιλογών. Πόσο μάλλον, όταν είναι χαμένος στις πολιτικά διαστρεβλωμένες έννοιες.

    Ξέρει όμως σίγουρα να σου προσδιορίσει το πρόβλημα. Πολλές φορές στο λέει αγράμματα και άναρθρα και άλλες λόγια και αρμονικά. Σε κάθε περίπτωση, όμως, όταν έχεις προσδιορίσει σοβαρά προβλήματα, τότε το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να επέμβεις, να συμμετέχεις.

    Με λίγα λόγια, μια δυναμική που για πρώτη φορά σηκώνει τον κόσμο από το Mega, δεν μπορώ να φανταστώ λόγους για να το υποτιμάς. Βέβαια, στο παρόν ιστολόγιο έχω ξαναπεί ότι εάν δεν κορυφωθεί το θέμα θα καταλήξει Πατρινό Καρναβάλι για πάντα.

    Μου θυμίζει τη στάση της ΚΝΕ Νομικής (όπως μας εξηγούσε ένας 65χρονος κομμουνιστής ένα καλοκαίρι) απέναντι στην εξέγερση του Πολυτεχνείου. Η καχυποψία και η επικριτική στάση απέναντι στην αναποτελεσματική και άνευ σαφούς ιδεολογικού περιεχομένου αντίδραση της νεολαίας. Μάλιστα μίλησε και για υποτιμητική έκδοση του Ριζοσπάστη.

    Προφανώς η Χούντα δεν έπεσε από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Πάντως (υποθέτω) εμφύσησαν θάρρος στον κόσμο.

    Η προσπάθεια θα στηθεί πάνω σε κάτι υγιές. Και για να γίνει υγιές πρέπει να βοηθήσουμε όλοι.

    Όχι τίποτα άλλο. Κάτι να μείνει από τις πεταγμένες φλέβες.

    Τέλος, η ελπίδα έγραψα πρέπει να πεθάνει. (Αυτό θα σου αρέσει: Στην ελπίδα στηρίζεται ο καπιταλισμός)

    @σταγόνα
    Η ακροστιχίδα σου μπορεί γίνει και κρεμάλα για δυνατούς λύτες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. καλημέρα GMT,

    ενδιαφέρον το ότι όσοι φίλοι σου στέλνουν κείμενα τους κατά καιρούς, δεν διακρίνονται ως προς το ύφος και το περιεχόμενο από εσένα, όπως σε τούτο το κέιμενο. Η παρέας σας είτε είναι πολύ «δεμένη», έως λατρείας είτε βαριόσαστε μέχρι υπνώσεως. Θέλω να σας ζηλεύω μόνο για το πρώτο!

    Η αυθόρμητη μαζική αντίδραση έχει μια πανίσχυρη ομορφιά. Δεν είπα ότι είμαι εναντίον και δεν θα μπορούσα να είμαι εναντίον τέτοιων αγανακτισμένων εκδηλώσεων. Τις αυθόρμητες μαζικές διαδηλώσεις προσπαθείς να τις καταλάβεις και όχι να τις «νουθετήσεις». Θέλεις να τις κατανοήσεις και ίσως να τις ενισχύσεις όσο μπορείς και με την φυσική παρουσία σου.

    Οι κομμουνιστές ακόμα και σήμερα ότι δεν το ελέγχουν, το αποστρέφονται. Στο ΝτιΕνΕι του ΚΚΕ είναι η οργάνωση και κυρίως η αποκλειστική, «φωτισμένη» καθοδήγηση ενός αγώνα, χωρίς σχόλια και αντιρρήσεις. Ακόμα κι όταν η πορεία είναι προς τον όλεθρο, η «άλλη άποψη» είναι ενοχλητική και εξοβελιστέα. Και βέβαια ποτέ δεν πρόκειται να αναγνωριστεί σε εκείνους που την διατύπωσαν το δίκιο έστω κι εκ των υστέρων διότι το μοναστήρι –λάθος, το Κόμμα ήθελα να γράψω- νάν’ καλά και από καλογήρους . . . όσους θες. Κάθε Ορθοδοξία τρέφεται από θύματα που τους αγιοποιεί εν ευθέτω χρόνω αφού τους έχεις πνίξει για τα καλά στην φορμόλη.

    Ο Μάρξ πάντως γράφοντας για την Κομμούνα στο Παρίσι του 1871 την είχε χαρακτηρίσει «έφοδο στους ουρανούς» και καθόλου δεν προσπάθησε να ηγεμονεύσει ή να συμβουλεύσει και να καθοδηγήσει το επαναστατημένο Παριζιάνικο πλήθος που χωρίς ουσιαστική προετοιμασία λίγους μήνες μετά την εξέγερση, το έσφαζαν οι στρατηγοί της νομιμότητας εν αγαστή σύμπνοια με του «εχθρούς» Γερμανούς.

    Εάν λοιπόν, λέω εάν, υπάρχει μια χρησιμότητα στην κεντρική πολιτική σκηνή της διαμαρτυρίας στο Σύνταγμα, λέω πως πρέπει η δική μας τοπική «αγανάκτηση» διαμαρτυρία να είναι πιο ουσιαστική και πιο παραγωγική. Ξαναλέω δηλαδή πως αντί να πάμε στο Σύνταγμα, ας κάνουμε κάτι εδώ. Όμως, όσο κι αν τεντώνω το αυτί ακούω ρόγχους ευτυχισμένων κοιμισμένων ή τον απαλό θόρυβο από το γλύστριμα των φύλλων της ξερής στο παλιό τραπέζι του καφενείου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Σε ευχαριστώ Ερμόλαε για τις πολύτιμες ιστορικές εκτιμήσεις (και λέω εκτιμήσεις για να αποφύγω αντίδραση από ανθρώπους που διαφωνούν με αυτά που αναφέρεις).

    Είναι πολύ ωφέλιμο για μένα και για… εμάς, όπως είπες, να μοιράζεται κανείς τις γνώσεις του και τις εμπειρίες του.

    Όσον αφορά τα παιδιά που μου στέλνουν κείμενα, πράγματι παρατηρώ και εγώ κοινά στο περιεχόμενο. Αλλά και στο ύφος.

    Αυτό με γοητεύει και νομίζω ότι σε κάνει και σένα περήφανο (με τη σύγχρονη έννοια) ότι στο μυαλό και στη γραφίδα (πληκτρολόγιό) τους μπαίνει το ίδιο αίτημα. Παρόλο που τα παιδιά δεν ανήκουν στην ίδια συντροφιά, ανήκουν στην ίδια ηλικιακή ομάδα. Και αυτό δείχνει ότι το αίτημα έρχεται από παντού.

    Έτσι, μοιραία, δεν μπορώ να δώσω εύφορο έδαφος για τη ζήλεια σου ως προς το «δεμένο». Αλλά θα επιβεβαιώσω το περί ύπνωσης. Ναι, βαριόμαστε. Βαριόμαστε μέχρι τελικής ύπνωσης. Διαρκούς ύπνωσης.

    Και αυτό γιατί βαριόμαστε τους κομματοκύνους της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ και λοιπών συγγενών να λυμαίνονται το κοινό μας πεδίο. Γιατί βαριόμαστε τους σιχαμένους κορβανολετήρες των τοπικών μας. Επιλέγουμε την ύπνωση που φέρνει όνειρα. Που έχουν μέσα τους αξιοκρατία και ελευθερία. Που στέλνουν την ανομία και τον φασισμό (για να μιλήσω με όρους που μπορεί να καταλάβει και ο μέσος συντοπίτης… τον τραμπουκισμό) στον Άδη.

    Ελπίζω όταν ξυπνήσουμε να έχουν φύγει. Και οι Όνειροι να ζωντανέψουν.

    Ωραία ύπνωση… Το παρόν ιστολόγιο θα συνεχίσει να κοιμάται.

    Υ.Γ.: Είναι από τους λίγους ύπνους που σε ιδρώνει.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρακαλώ στην έκφραση της γνώμη σας με κόσμιο και μη προσβλητικό τρόπο. Το περιεχόμενο των σχολίων θα κριθεί ως προς την προσβολή ηθών και προσωπικοτήτων και ενδεχομένως να διαγραφεί. Ο Admin δεν φέρει καμία ευθύνη για το περιεχόμενο των σχολίων.