Δευτέρα, 13 Φεβρουαρίου 2012

2004-2012: Από τον Όλυμπο, ανοιχτά του Ταίναρο


Προχθές είδαμε όλοι την αποφασιστικότητα του καθεστώτος και την ανθεκτικότητά του στις πιέσεις. Πιέσεις που ασκήθηκαν από 100άδες 1000άδες ανθρώπους μη οργανωμένους σε κάποιο σωματείο ή χώρο. Ερασιτέχνες και πρωτάρηδες, ανθρώπους καθημερινούς.

Είναι αυτός ο κόσμος που με την συγχυσμένη προσωπικότητά του πιστεύει και ξεχνά σαν χρυσόψαρο, που μισεί και αγαπά σαν μικρό παιδί. Είναι ο ίδιος κόσμος που το 2004 δεν πατούσε στο έδαφος από περηφάνια για τα συλλογικά αποτελέσματά του. Για την επιτυχή οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων και για την κατάκτηση του Euro της ίδιας χρονιάς από την ποδοσφαιρική μας ομάδα.

Μια μικρή ματιά στην περίοδο εκείνη θα δει μια οργανωμένη κοινωνία με ανθρώπους φιλόξενους, «ευρωπαίους» και συντονισμένους. Ομαδικά ενεργούντες και εμπνευσμένοι απόκοσμα. Την ίδια ώρα το δημόσιο ταμείο ελάφραινε από χρήμα. Ο 3πλασιασμός του κόστους των Αγώνων, ο «προγραμματισμός» της απαξίωσης των εγκαταστάσεων και οι αγορές υπηρεσιών που δεν παρασχέθηκαν ποτέ (σβήσιμο κίτρινων διαγραμμίσεων) δεν ήταν αποτέλεσμα της ανοργανωσιάς του λαού, του τεμπέλικου λαού (όπως μας χαρακτήρισε ο κος Παπαντωνίου στο Al Jazeera) ή του διεφθαρμένου (κατά τον κο Παπανδρέου). Ήταν αποτέλεσμα της σύνθεσης της Βουλής που σήμερα ψήφισε το Μνημόνιο 2. Ήταν οι Κυβέρνηση Σημίτη και η Κυβέρνηση Καραμανλή. Είναι η Κυβέρνηση Παπανδρέου-Σαμαρά. Δεν ήταν ο λαός.

Κύλησαν χρόνια που σταματούσαν Έλληνες σε δρόμο του εξωτερικού και τον ρωτούσαν «πώς το κάνατε;» αναφερόμενοι στην κατάκτηση του κορυφαίου ευρωπαϊκού ποδοσφαιρικού τροπαίου εθνών. Όταν χαιρετούσαν και έλεγαν «Γεια σου Μαρία!» και αράδιαζαν πρόσωπα της Μυθολογίας και ονόματα του 12θεου για να σε τιμήσουν.

Η φτώχεια παλεύεται πιο εύκολα από την ταπείνωση που φέρατε στη χώρα μας κε Βενιζέλο, Σαμαρά, Παπαδήμο, Παπανδρέου. Υπάρχουν ήδη παραδείγματα αγνής και άλλες φορές επιτηδευμένης και κοροϊδευτικής διάθεσης, όπως η έκπληξη κάποιων Αυστριακών εργαζόμενων σε εταιρία logistics μπροστά στον Έλληνα αυτοκινητιστή που τους κέρναγε ένα μπουκάλι ούζο για την γνωριμία τους. Όπως η προκλητική κίνηση Γάλλου να πετάξει 2ευρω προς το μέρος ενός Έλληνα. Όπως οι χαρακτηρισμοί όπως «τεμπέληδες», «Ελλάδα ίσον sex μετά το Λύκειο» σε διεθνή ηλε-φόρα ή ιστοσελίδες (π.χ. Der Spiegel forum).

Την ταπείνωση εκείνου που «δουλεύεται» και που εξαπατάται από εσάς και τα ΜΜΕ που ελέγχετε. Αν και ο κόσμος της Κυριακής δείχνει φως στο τούνελ της συνείδησης του νεοέλληνα.

Οι νεοπένητες που θα γεννήσει η φούρια σας για ολοκληρωτική παράδοση σε κάθε θέληση του αφέντη σας και αυτή η θέση που δώσατε στον Έλληνα στο εξωτερικό εδώ και δύο χρόνια θέλει πολύ χρόνο για να γιάνει. Δυστυχώς κάθε κτίσμα φτιάχνεται δύσκολα αλλά καταστρέφεται εύκολα. Μόνο που όταν το ξαναχτίσουμε εσείς θα είστε στις ΗΠΑ ή στο Λουξεμβούργο… Μέχρι τότε θα έχετε φτιάξει τους 4ους μετανάστες 1ης γενιάς.

7 σχόλια:

  1. Τελικά gmt, με αυτό σου το κείμενο απαντάς ετεροχρονισμένα σε ένα άλλο.
    "Αρκει να είσαι περήφανος;;;"

    Τότε σου είχα "πει"...

    """ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ!!!!!

    Το να είμαστε όμως...πιστεύω μας βοηθά να γινόμαστε καλύτεροι...
    Αν η υπερηφάνεια πηγάζει απο την ψυχή μας...και δεν είναι επιφανειακή...(δηλαδή δεν εμφανίζεται μονάχα τις μέρες που γίνονται αποκαλυπτήρια ενός αγάλματος ή είναι ημέρα εθνικής επετείου...)τότε ναι...η υπερηφάνεια είναι κινητήριος δύναμη...και μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να πετύχουν πολλά...!!!!!!!!

    Απαραίτητη προϋπόθεση δε για να λειτουργήσει αυτό στους ανθρώπους είναι να τους διακατέχουν αρετές...και "αρετές"...όπως αλτρουισμός,σεβασμός (προς τον εαυτό μας και τους άλλους),ζήλος (για να γινόμαστε καλύτεροι)και κοσμιότητα!!!

    οψόμεθα..."""


    Απόψε θα σου πω... πως μάλλον οι περισσότεροι ξέχασαν να είναι περήφανοι!!!!!!!!!!!!!
    Έγιναν κατι άλλο, ούτε και εκείνοι ξέρουν τι!!!

    Αυτό που πραγματικά με θλίβει... είναι που ο κόσμος πια δε χαμογελά!!!!
    Βυθίζεται... και έχει ξεπεράσει τον πάτο!!! Το βάθος απύθμενο!!!

    Μέσα σε μια τέτοια πραγματικότητα... απλώς υπάρχουμε και μάλλον δεν ζούμε!!!!!!!!!!!!!!!!!!


    ΥΓ1 Λυπάμαι που το ύφος του κειμένου σου είναι τέτοιο...! Συνήθως είσαι πιο επιθετικός, αλλά μάλλον τώρα εκεί μας έφτασαν... να αρχίσουμε να τα παρατάμε... ΜΗΝ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ!!!

    ΥΓ2 Πριν λίγο άκουσα σε μια εκπομπή στο ραδιόφωνο, ότι μια καλή κίνηση ώστε να τους ξυπνήσουμε (χωρίς εισαγωγικά η λέξη!!!), είναι να μαζευτούν παιδιά στο Σύναγμα! Δεν ξέρω πόσο εύκολα ή δύσκολα μπορεί να γίνει αυτό... αλλά νομίζω πως θα ευαισθητοποιούνταν λιγακι... ΟΥΤΟΠΙΚΟ;;;;;;;;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Σταγόνα υπάρχουν λογιών λογιών άνθρωποι και με αυτούς ή με τους άλλους δεν βγάζεις άκρη.

    Υπάρχουν οι άνθρωποι που, ενώ ο κόσμος χάνεται, εκείνοι συζητούν για τις προσόψεις του Κέντρου λες και είναι επετειακά τα επεισόδια για τη 17η Νοέμβρη.

    Υπάρχουν και εκείνοι που γέμισαν τους δρόμους μεταξύ Ομονοίας και Συντάγματος. Πέραν από την πολυπληθή και συμπαγή δύναμη του ΠΑΜΕ που καθόταν στην Ομόνοια, όλοι οι λοιποί δρόμοι έσφυζαν από ζευγάρια, νέα και ηλικιωμένα, από παρέες και οικογένειες που είδαν ομαδικά το πρόσωπο της χούντας που μέχρι τότε διάβαζαν στα βιβλία και παρακολουθούσαν σε ντοκιμαντέρ. Αυτό δίνει ελπίδα, ειδικά όταν γίνεται εν μέσω επαγγελματικής προπαγάνδας των ΜΜΕ.

    Με αυτό δεδομένο διαφωνώ για το περί ελλείψεως περηφάνιας. Υπάρχει περηφάνια αλλά υπάρχει και χαμηλή κατά κεφαλήν καλλιέργεια. Αυτό σε καθιστά «πελάτη» σε κάθε δημοσιογράφο και σε κάθε προπαγανδιστικό πρόγραμμα.

    Αυτό σε στρέφει στα ντουβάρια, τις προσόψεις και τους μετανάστες, την ώρα που καταστρέφεται η ελληνική κοινωνία με όρους ανεξέλεγκτους και ταπεινωτικούς.

    Όσον αφορά στο δεύτερο υστερόγραφό σου σταγόνα, θαρρώ ότι μορφές ψυχολογικής πίεσης έχουν ήδη εφαρμοστεί στους προδότες της λαϊκής εντολής αλλά δυστυχώς προκάλεσαν λίγες απώλειες από το στρατόπεδό τους. Πιο σωστά, δεν προκάλεσαν αρκετές απώλειες. Δηλαδή, τι κι αν έφαγε γιαούρτια και βρισίδια η κα Βουλευτής Βοιωτίας; Δεν λύγισε… Τι κι αν υπήρξαν 100άδες 1000άδες κόσμου στα πέριξ της Βουλής; Δεν λύγισαν όσοι ήθελε ο κόσμος. Μέτρησαν απώλειες, αλλά παρέμειναν 199.

    Είναι τόσο αμοραλιστές που θα σε φοβίσει το μέγεθος της έλλειψης αξιοπρέπειας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Η λέξη "ταπείνωση"... πονάει πολύ!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Η ίδια η ταπείνωση πονάει περισσότερο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Ο πόνος κάνει τους δυνατούς δυνατότερους και τους αδύναμους πιο αδύναμους."

    Lion Feuchtwanger, 1884-1958, Γερμανός συγγραφέας


    Λες να ισχύει;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Προς GTM και Σταγόνα.
    Καλά τα λέμε , στον υπολογιστη,αλλά αυτά όλα είναι ασκήσεις είτε ξεθυμάσματος είτε μιας κάποιας ίσως επίδειξης επί χάρτου.
    Κάτι άλλο χρειάζεται , αφού νειαζόμαστε γιαυτή την άσκημη κοινωνικοοικονομική κατάσταση , που μαστίζει τη πατρίδα μας και τον εργαζόμενο λαό μας ,που κάθε μέρα εξαθλιώνεται - συνθλίβεται ,στα γρανάζια μιας απάνθρωπης πολιτικής ,είτε από αρρωστημένα μυαλά,είτε από πουλημένους προδοτικούς μηχανισμούς.
    Είναι λοιπόν καθήκον σας εσάς των νέων ,να βρήτε εκείνους τους τρόπους και να απαλλαγείτε από αυτή τη οδυνηρή κατάσταση .Εμείς οι μεγαλύτεροι κάναμε για την εποχή μας το καθήκον μας όσο μπορούσαμε και είχαμε τα κάποια αποτελέσματα και δεν αφήσαμε την πατρίδα στο χάλι που είναι σήμερα.
    Προχωρίστε συντονισμένα οργανωμένα,βρήτε εσείς τους τροπους ,σε σας ανήκει το μέλλον ,εμείς θα σας συμπαρασταθούμε,σεις τραβάτε μπρός
    Ξ.Μέλις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. καλησπέρα στην παρεά έστω και κάπως καθυστερημένα

    Από την δοξασμένο μεθύσι εκείνου του καλοκαιριού του 2004, μέχρι το σημερινό χάλι δεν είναι μεγάλη η διαφορά: και στις δύο περιπτώσεις οι πολίτες συμπεριφέρθηκαν ως ψηφοφόροι-ακόλουθοι όπου αφέθηκαν να τους κατακλύσουν τα συναισθήματα: υπερηφάνεια και τιμή τότε ή στενοχώρια και κατάθλιψη σήμερα.

    Τότε, εμφανίστηκε με πλήρη εξάρτυση και με διάφορες μορφές ο Θεός της Ελλάδος ενώ σήμερα κουφάθηκε και δεν μας βλέπει. Τελικά, όλα έγιναν όπως πάντα, ακριβώς όπως και από τις πολλές ένδοξες στιγμές του παρελθόντος αυτού του τόπου και των ανθρώπων του: έμεινε μόνο η αίσθηση του τσαμπουκά της στιγμής, το μεγαλείο του ήρωος και απορρίφθηκε από τον ψυχισμό μας ή ξεχάστηκε ηθελημένα η μακρόχρονη εργώδης προσπάθεια ακόμα και για την πιο μικρή κατάκτηση.

    Δυστυχώς δεν με βρίσκει σύμφωνο και η ηθική παρότρυνση του γέροντος αγωνιστή Ξ. Μέλις. Ή μάλλον για να το πω αλλιώς, όση ευθύνη έχουν οι νέοι άλλο τόσο έχουν και οι γέροι –που άφησαν τα πράγματα να εξελιχθούν έτσι καταστροφικά. Στην πολιτική, το να μένεις παράμερα, είναι επιλογή και όχι θέμα ηλικίας. Το αν θα ηγηθείς ή θα ακολουθήσεις είναι και αυτό επίσης θέμα θέλησης και ταπεραμέντου και όχι ηλικίας.

    Οι πολιτικές εξελίξεις δεν διαμορφώνονται μόνο με ξέσπασμα συναισθηματικών αντιδράσεων και γιούργια αλλά με ήρεμη και ψύχραιμη ανάλυση συγκεκριμένης κατάστασης και αντίστοιχο προσεκτικό σχεδιασμό ενεργειών. Αυτό σήμερα, στον χώρο της κεντρικής πολιτικής σκηνής δεν γίνεται οπότε θα πρέπει να περιμένουμε για να γίνει. Μπορεί να γίνει σύντομα αλλά μπορεί και να αργήσει. Μπορεί να γίνει επίσης δηλαδή τόσο αργόσυρτα που δεν θα το πάρουμε χαμπάρι.

    Στο μεταξύ, εμείς ας κερδίζουμε ψήγματα χαράς κι αισιοδοξίας έστω και ως μασκαράδες στο επικείμενο καρναβαλικό ξεφάντωμα που κάποιοι ήδη αθόρυβα οργανώνουν. Για να πως την αλήθεια, νοστάλγησα τους πραγματικούς μασκαράδες και βαρέθηκα εκείνους τους άλλους, τους χρεωκοπημένους πολιτικούς άνδρες που επιμένουν να μας διασκεδάζουν διαλύοντας θεσμούς και γελοιοποιώντας όνειρα και οράματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρακαλώ στην έκφραση της γνώμη σας με κόσμιο και μη προσβλητικό τρόπο. Το περιεχόμενο των σχολίων θα κριθεί ως προς την προσβολή ηθών και προσωπικοτήτων και ενδεχομένως να διαγραφεί. Ο Admin δεν φέρει καμία ευθύνη για το περιεχόμενο των σχολίων.