Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

Όταν Χαράζει ο Χρυσός…

Η ανθρώπινη ύπαρξη στηρίζει τις εκφράσεις του βίου της πάνω σε δύο ορμέμφυτες ανάγκες. Εκείνη της αυτοσυντήρησης και εκείνη της διαιώνισης. Και οι δύο αυτές έχουν κοινό πόθο την αιωνιότητα. Πάνω σε αυτές βασίζονται ένστικτα και φόβοι που εγγενώς μπολιάζουν σε ό,τι εμείς και οι κοινωνιολόγοι λέμε «ανθρώπινη συμπεριφορά».

Την ανάγκη αυτή «οφείλουμε» με τις πράξεις μας να την ικανοποιούμε. Και αυτό πρέπει να γίνει αδιαπραγμάτευτα. Δεν χωρά αμφιβολία η ικανοποίησή της, αλλά ούτε συζήτηση και σχετικότητα.

Με αυτά δεδομένα το ανθρώπινο είδος δημιούργησε ιδεολογίες που αρχικά πήραν τη μορφή θεοτήτων και μετέπειτα εξελίχθησαν σε θρησκείες. Η ιδεολογικοποίηση της ύπαρξης ανώτερης δύναμης γίνεται εύκολα αποδεκτή από τον άνθρωπο καθώς καθησυχάζει τον φόβο προς το «κακό». Τον θάνατο. Βάζει, δηλαδή, μέσα σε νόρμες και «νόμους» τον δρόμο προς τη σωτηρία. Δημιουργεί κατά κάποιον τρόπο νομοθετήματα που πολλές φορές δεν έχουν σχέση με την ύπαρξη, αλλά και ούτε με το κήρυγμα πάνω στο οποίο στηρίζονται.

Σε κάθε περίπτωση, αυτή η ιδεολογικοποίηση προσφέρει σιγουριά. Πιο απλά: «Αν δεν κάνω αυτό, θα πάω στην κόλαση. Αν κάνω αυτό, θα με συγχωρεθώ, θα εξαγνισθώ». Η σιγουριά αυτή απελευθερώνει τον νου και, κυρίως, δεν απαιτεί συνεχή προσπάθεια. Δεν απαιτεί μάχη (κυρίως πνευματική) διαρκή, μάχη που κατ’ επέκταση απαιτεί υψηλή πνευματική καλλιέργεια ώστε να «κλειδώσει» αποδεκτά αποτελέσματα.

Η παροχή, λοιπόν, τέτοιας σιγουριάς από κάποια άλλη Αρχή είναι «δώρο» για τον μέσο άνθρωπο. Αυτή η Αρχή που παρείχε σιγουριά ήταν η θρησκεία και κατά τον 18ο αιώνα συμπληρώθηκε (άλλες φορές άριστα, άλλες αντιφατικά) με την «κοσμική θρησκεία» που δεν είναι τίποτα άλλο από τον ιδεολογικοποιημένο εθνικισμό.

Η εύρεση, δηλαδή, σιγουριάς από τη συμμετοχή σε ένα κοινωνικό σύνολο. Η ιδεολογικοποίηση του εθνικισμού ενισχύθηκε πέραν από κοινές πολιτισμικές αναφορές και από βιολογικά χαρακτηριστικά, φθάνοντας σε παροξυσμό μέσα από τις αποικιοκρατικές εκστρατείες των χωρών της Δυτικής Ευρώπης (Ειρηνικός, Ασία και, κυρίως, Αφρική) και μέσα από τον γερμανικό εθνικισμό του 1930 με 1945.

Πάνω σε αυτά τα πρότυπα αναπτύχθηκε η ιδέα του Έθνους-Κράτους. Την περιχαράκωσης, δηλαδή, μέσα σε ομοιογενή σύνολα της κάθε διοικητικής μονάδας. Από την αυτοκρατορία που το μόνο που την ενδιέφερε ήταν η συλλογή των φόρων από ετερογενείς ομάδες, πηγαίνουμε σε ένα Έθνος-Κράτος το οποίο ομογενοποιεί τα σύνολα μέσα από κεντρικά διαχειριζόμενη παιδεία αλλά και υποχρεωτική στράτευση. Μπρος αντικατάσταση θρησκευτικών συμβόλων δημιουργούνται εθνικές σημαίες και «προφήτες» ή «άγιοι» ή «μάρτυρες» μέσα από τα πρώτα θύματα αποικιοκρατικών, κυρίως, πολέμων.

Στο σημείο αυτό γεννούνται έθνη «διάολοι» και χώρες «κόλαση». Η Τουρκία για την Ελλάδα, η Ρωσία για τις ΗΠΑ κ.ο.κ..

Η πρώτη μορφή πραγματικής παγκοσμιοποίησης με τη μορφή ισοπέδωσης πολιτισμικών χαρακτηριστικών ήταν η δημιουργία Εθνών-Κρατών. Με τη βοήθεια, μάλιστα, της τεχνολογίας ομογενοποιήθηκαν μεγάλα τμήματα της κάθε κοινωνίας. Π.χ. στην Ελλάδα λίγοι μιλούν Ποντιακά, λίγοι χορεύουν παραδοσιακούς χορούς ενώ όλη η Ελλάδα χορεύει με τον ίδιο τρόπο Θώδη. Στην Εύβοια χορεύουν Πυργάκη και όχι πια νησιώτικα, ενώ η ντοπιολαλιά των Κεφαλλονιτών αντικαθίσταται σταδιακά από την Κοινή Ελληνική. Τα αρβανίτικα δεν χρησιμοποιούνται.

Η επίκληση στο συναίσθημα και στην καρδιά που κάνει ο εθνικισμός υποκαθιστά την αυτονομία που προωθεί η χρήση του νου και της λογικής. Η λογική αυτή βάζει δυσκολίες στον άνθρωπο καθώς του δημιουργεί «στοιχήματα». Τα στοιχήματα ως γνωστόν ενέχουν ρίσκο. Και το ρίσκο θέλει… στομάχι.

Τα υποκείμενα της εγγενούς ροπής προς σιγουριές έχουν γίνει πολλές φορές στο διάβα των ετών αντικείμενα εκμετάλλευσης αλλά και σκόπιμων αντιφατικών ενεργειών. Πολλές φορές, δηλαδή, ιδεολόγοι εθνικιστές έγιναν συνεργάτες εχθρών του λατρεμένου τους έθνους.

Στην πρόσφατη Ιστορία τέτοια παραδείγματα υπάρχουν πολλά, όπως λόγου χάρη, τα Τάγματα Ευζώνων, τα Εθελοντικά Τάγματα Χωροφυλακής κ.α.. Σήμερα, ακροδεξιά (όπως τα λέμε τώρα) στοιχεία οργανώνονται σε Πολιτοφυλακές ώστε να δράσουν εντός πόλεων σε περίπτωση που παραστεί ανάγκη σε καμιά διαδήλωση ή πολιτική αναταραχή.

Τα τελευταία χρόνια, υπό τον φόβο της κομμουνιστικής κολάσεως πολλοί άνθρωποι που στερούνται καλλιέργειας (και άρα γίνονται θύματα της ανάγκης για σιγουριά) γίνονται τα εκτελεστικά όργανα αντιεθνικών πράξεων, όπως για παράδειγμα οι παραπάνω αναφερόμενες προσπάθειες συγκρότησης Πολιτοφυλακών εις το όνομα της Προστασίας της Πατρίδος από τους Κομμουνιστάς και τους Μετανάστες.

Στο ίδιο επίπεδο, η ανάγκη για την ενσάρκωση ενός μέλους του «εκλεκτού λαού» που νιώθουν συνάνθρωποί μας -που δεν μισούν κανέναν, αλλά αγαπούν εθνικοστρατηγικά παιχνίδια στον προσωπικό υπολογιστή- χρησιμοποιείται περίτεχνα από κέντρα εξουσίας. Έτσι, οι συνάνθρωποί μας αυτοί μέσα από την τραγική κατάσταση των υπεράριθμων λαθρομεταναστών που ζουν σε εξαθλίωση προκαλώντας προβλήματα (υγιεινής, ασφάλειας, οικονομίας κ.α.) τόσο στους ίδιους όσο και στους πλήρως (ας πούμε) εγκατεστημένους Έλληνες και ξένους, οδηγούνται στη στήριξη κομματικών (και μη) σχηματισμών που ευνοούν πλήρως αντιεθνικές και αντι-συνανθρωπικές πολιτικές. Πολιτικές εξαθλίωσης και απομάκρυνσης από το σημαντικότερο διανόημα που «παρήγαγε» ο Ελληνικός πολιτισμός. Τη δημοκρατία.

Είναι δύσκολο, αλλά όχι ακατόρθωτο, να κατανοήσουμε το βάθος στο οποίο έχουμε αφομοιώσει «δόγματα» και να μπούμε σε πιο απαιτητικές διανοητικές διεργασίες. Αυτή είναι η μάχη που χάνει συνεχώς ο υπογράφων αλλά «την παλεύει» όταν λακτίζετε με ενδιαφέρον.

Αφιερωμένο στον Silveraki.

14 σχόλια:

  1. Καλησπέρα GMT,

    Πολύ νερό κύλησε στις όχθες του Περμησού μέχρι να δούμε λακτίσματα.

    Ο εθνικισμός και κάθε αντίστοιχη πολιτική ή παραπολιτική κίνηση στρέφει το φανατισμένο μίσος της για κάποια μειονότητα (πολιτική, εθνική, τοπική, πολιτισμική, και τόσες άλλες) και όχι προς την πλειοψηφία προφανώς. Κάθε οργάνωση με παρακρατική ή ημιπαράνομη δραστηριότητα δεν θέλει να αλλάξει τον τρόπο που σκέφτονται οι πολλοί –διότι ξέρει ότι δεν μπορεί να το κάνει- αλλά να τους κάνει να σιωπήσουν και να ανεχτούν τους βίαιους εξτρεμισμούς τους. Η συμμετοχή σε μια τέτοια ομάδα είναι αντικείμενο ψυχολογικής και ίσως ψυχιατρικής ανάλυσης.

    Ο τρόμος και ο φόβος των νουνεχών και των σωφρόνων πολιτών που θέλουν να «κοιτάνε τη δουλειά τους» είναι η επιδίωξη των φασιστοειδών γκρουπούσκουλων. Θέλουν με τον φόβο να προκαλέσουν την σιωπή και την τύφλωση τους «απλών πολιτών» και δεν θα «βλέπουν» ούτε θα «ακούν» τις οιμωγές των θυμάτων τους, όταν οι υπερπατριώτες σωτήρες θα τους σπάνε τα κόκκαλα με καδρόνια ή θα τους σέρνουν πίσω από τα ντάτσουν προς «σωφρονισμό», ενώ εκείνοι ήσυχοι και αθώοι θα κοιμούνται πιο «ασφαλείς».

    Το ότι οι αντιλήψεις των ομάδων αυτών θα μείνουν μειοψηφικές στο σώμα των πολιτών, είναι κάτι που είναι αποδεκτό από τα ίδια τα μέλη και τους καθοδηγητές τους και είναι τυλιγμένο με την αχλή των εκλεκτών και των ξεχωριστών ηγητόρων των υπόλοιπων αδύναμων και κακόμοιρων ανθρώπων. Εκείνοι όμως, οι εν αναμονή «φύρερ» και «ντούτσε» και «αρχηγοί» είναι έτοιμοι να παραλάβουν την εντολή για να «καθαρίσουν» την κοινωνία από τα «μιάσματα» εφόσον η οργανωμένη κοινωνία παραιτείται του ρόλου της λόγω ανικανότητας και αδιαφορίας και των πολιτών αλλά και των εκπροσώπων τους.

    (συνεχίζω)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. (συνέχεια)

    Όμως, όταν το εγκληματικό μένος αυτών των ανθρώπων, γίνεται αποδεκτό από τους υπόλοιπους «κανονικούς» πολίτες, μερικές φορές ασμένως, διότι «λύνει» κάπως «το πρόβλημα» που στο μεταξύ η πολιτεία δεν έλυσε σύμφωνα με τους νόμους και τους κανόνες.

    Κι έτσι η καθαρτήριος βία που ασκείται προς τις μειονότητες, προκαλεί στο σώμα της κοινωνίας το ίδιο αίσθημα που προκαλεί το ξύσιμο μιας πληγής όταν στον κάκαδο προκαλείται φαγούρα: ξύνεις, ξύνεις και σου αρέσει και στην ευχαρίστηση της στιγμής που «λύνει» το πρόβλημα της φαγούρας, «χάνεται» η συνέπεια από την πληγή που μεγαλώνει, βαθαίνει και κακοφορμίζει.

    Δυστυχώς δεν υπάρχει κανένας να μας προφυλάξει από τον αντι-ανθρωπισμό που κρύβουμε όλοι κάπου μέσα μας έξω και πέρα από την εξανθρωπισμό μας εντός της πολιτείας και των θεσμών της. Πρέπει διαρκώς να πολεμάμε και να αντιμετωπίζουμε όλους εκείνους που μας πισωγυρίζουν στα πρώτα βήματα μας ως χόμο σάπιενς και είμαστε όλοι μας έτοιμοι να πετάξουμε την πέτρα πρώτοι σε έναν λιθοβολισμό που σε τόσες χιλιάδες χρόνια ανθρώπινης ύπαρξης στον πλανήτη μας δεν καταφέραμε να εξαλείψουμε.

    Βλέπεις, μέρες που είναι, κάθε Μεγάλη Εβδομάδα μας θυμίζει ότι όταν έρχεται η ώρα να κρίνουμε για το ποιος θα σταυρωθεί, μαζεμένοι στην πλατεία και κοιτώντας τον Ρωμαίο τοπάρχη, αντί να απαιτήσουμε την κατάργηση της σταύρωσης, θα παίξουμε πάλι το παιχνίδι της εξουσίας και θα ζητήσουμε να αφεθεί ελεύθερος ο Βαραβάς διότι προκαλεί περισσότερο χαβαλέ και ξέρουμε ότι κάπως θα διασκεδάσει την επαναστατικότητα μας που τελεί εν υπνώσει, ενώ ο άλλος, ο ταλαίπωρος ο σιωπηλός είχε αρχίσει να μας ενοχλεί ο δήθεν υπεράνω και σούπερ γιός, αφού ζητούσε από εμάς να αλλάξουμε και να γυρνάμε –άκου ρε το βλήμα- το μάγουλο σ όποιον μας σκαμπίλισε και να είμαστε ανεκτικοί με τον κάθε βρωμιάρη Σαμαρείτη.

    Άσε που η «Βασιλεία στους Ουρανούς» που μας έταζε, αποδείχτηκε μέγα ψεύδος, αφού όπου φτάνουν τα δικά μας τηλεσκόπια τέτοιο βασίλειο οι επιστήμονες δεν είδανε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Και πριν στεγνώσει το μελάνι, που λένε, να και η μαρτυρία:

    Βέβαια η ναζιστική συμμορία έχει και έναν άλλο τρόπο να πείθει τους τηλεπαρουσιαστές να την προβάλλουν. Ακούσαμε πριν από λίγους μήνες τον Άκη Παυλόπουλο να λέει τηλεφωνικά στο δελτίο του απευθυνόμενος στον κ. Μιχαλολιάκο: «Είπατε πριν από λίγο τηλεφωνώντας ότι αν δεν σας βγάλω στον αέρα πρέπει να πάρω σωματοφύλακες;» Και ο φίρερ με καμάρι: «Βεβαίως το είπα και το επαναλαμβάνω».
    Αλλά αν ο τρόμος που έχει εξαπολύσει εναντίον των μεταναστών εξαπλωθεί και στο χώρο των μέσων ενημέρωσης, τότε η ναζιστική συμμορία θα έχει κερδίσει προτού καν γίνουν οι εκλογές. Αυτή άλλωστε είναι η παραδοσιακή μέθοδος που ακολούθησε το πρότυπό τους, ο Χίτλερ.
    Αυτός είναι ο λόγος που στο ίδιο δίλημμα πρέπει να απαντήσουν και οι θεσμοί της δημοκρατίας, όσοι τουλάχιστον απ’ αυτούς εξακολουθούν να υπηρετούν την αποστολή του.

    είναι οι τελευταίες παράγραφοι απο το http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/ta-mesa-enimerosis-kai-i-xrysi-aygi-toy-dimitri-psarra

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σε ευχαριστώ για τα σχόλιά σου Έρμε. Δυστυχώς είτε επιχειρηματολογώντας, είτε συνθηματολογώντας εύστοχα ή άστοχα, δεν προσελκύονται λακτιστές.

    Αυτό συμβαίνει είτε γιατί δεν υπάρχει κόσμος που να έχει την ανάγκη διαλόγου, είτε γιατί γράφουμε μαλακίες.

    Σχετικά με το ζήτημα, προσυπογράφω τα σχόλιά σου. Ειδικά η παρομοίωση με την πληγή είναι εύστοχη και ελπίζω να αναγνωστεί από όλους όσους περιδιαβούν στο ιστολόγιο.

    Επίσης, επαναλαμβάνω την υπερσύνδεση που έγραψες καθώς την κρίνω πολύ εύστοχη:

    http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/ta-mesa-enimerosis-kai-i-xrysi-aygi-toy-dimitri-psarra

    Δεν έχω να προσθέσω κάτι άλλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σε πολλά συμφωνώ, σε ορισμένα πάλι διαφωνώ. Νομίζω υπάρχει ένας παράγοντας που δεν τον λαμβάνουμε υπ' όψιν.
    "Φύσει μέν ἐστιν ἄνθρωπος ζῷον πολιτικόν."
    Ο καθένας μας δηλαδή έχει κάποια ιδεολογική άποψη. Είτε αυτή προέρχεται από μύηση σε κάποια θεωρία είτε είναι βιωματική είτε οτιδήποτε άλλο.
    Τα τελευταία χρόνια όμως, αρκετοί ήταν αυτοί που δεν εξέφραζαν την άποψή τους ή και ακόμη χειρότερα δεν γνώριζαν ότι διέθεταν. Αιτία ο τρόπος άσκησης εξουσίας από νδ, πασοκ μετά το '84. Με λίγα λόγια η ιδεολογία αντικαταστάθηκε από το ατομικό συμφέρον. Τώρα που το διεφθαρμένο πολιτικό προσωπικό των κομμάτων δεν μπορεί να ικανοποιήσει ατομικά και συντεχνιακά συμφέροντα, τα άτομα και οι συντεχνίες ξαναγίνονται πολίτες και κοινωνικές ομάδες. Τώρα πλέον όλοι αυτοί οι συνάνθρωποι μας απελευθερώθηκαν ...βιαίως από τα δεσμά τους και ανακαλύπτουν ή εκφράζουν την πολιτική άποψή τους.
    Άρα πολλοί είναι ακόμα στην αρχή της αναζήτησης και οι τάσεις θα είναι πολλές, υπομονή.

    Υστ. Καλύτερα κάποιος να υποστηρίζει τον Μιχαλολιάκο ανοιχτά, παρά να ασκεί εξουσία σαν Μιχαλολιάκος, καλυπτόμενος από τον μανδύα των ...πολυσυλλεκτικών πασοκ-νδ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Καλά τα λες dp, αλλά δεν νομίζω να διαφωνείς ότι και στο διάστημα που αναφέρεσαι και τώρα υπάρχουν άνθρωποι που μέσα από οργανώσεις ημιεπίσημα διαπράττουν εγκλήματα. Είτε αυτές οι οργανώσεις μπαίνουν κάτω από εκλογική ομπρέλα μεγάλου κόμματος, είτε αποτελούν οι ίδιες κόμμα, η ουσία είναι ότι είναι σοβαρός κίνδυνος για τη Δημοκρατία η ανοχή τους.

    Αυτό δεν μειώνει βέβαια και τον έμμεσο βιασμό, αλλά κατ' ουσίαν βιασμό, της Δημοκρατίας μέσα από νομοθετικά τερτίπια (βλ. Βενιζέλος, Δούκας κ.α.) και δικαστικές αποφάσεις κατά παραγγελίαν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Δεδομένου ότι (όπως λέει και ένας φίλος μου θα επαναλάβω ..), δημοκρατία είναι το πολίτευμα όπου η εξουσία πηγάζει από τον λαό, ασκείται από τον λαό και υπηρετεί τα συμφέροντα του λαού, νομίζω ότι σήμερα είναι αν μη τι άλλο ανούσιο και ειρωνικό να συζητάμε για το ότι αυτή δέχεται απειλές ή βιασμό από κάποιες ομάδες-οργανώσεις.
    Για να δεχτεί κάποιος ή κάτι κάποια δράση (βλ. βιασμός δημοκρατίας,) πρέπει αυτό το κάτι να υφίσταται. Και για να γίνω πιο σαφής σήμερα το μόνο που υφίσταται είναι η νέα Χούντα των Συνταγματαρχών, δηλαδή η Χούντα των Τεχνοκρατών και των Τραπεζών.
    Ας μην βασανιζόμαστε λοιπόν προσπαθώντας να βρούμε απαντήσεις για την ψυχοσύνθεση των μελών αυτών των ομάδων, ή αν η συμπεριφορά και τα χαρακτηριστικά τους είναι βιωματικά, δεν ωφελεί! Όλοι σε αυτόν τον κόσμο έναν ρόλο παίζουμε. Αυτούς τους ενώνει η μικρότητα του νου τους και η βλακεία τους και παίζουν τον γελοίο ρόλο τους, αναζητώντας μια υπόσταση σε αυτή την κοινωνία. Δώστε μου έναν λόγο να ασχοληθώ μαζί τους. Όσο ασχολούμαστε τόσο από κομπάρσοι γίνονται πρωταγωνιστές. Δεν θα αναφέρω κλισέ του τύπου, τα ΜΜΕ ασχολούνται κλπ, κλπ…. γιατί με τα ΜΜΕ ποιος ασχολείται???
    Απλά κάποιοι πιο έξυπνοι από αυτούς πήραν είδηση την ηλιθιότητα και τα κόμπλεξ τους και τους οργάνωσαν σε αυτόν τον ρόλο. Θεωρώ πιο χρήσιμο λοιπόν, αφού συνειδητοποιούμε όλα αυτά, να διαλέξουμε όλοι μας έναν ρόλο που θα βοηθήσει την κοινωνία μας, άρα και τους εαυτούς μας γιατί ας μην ξεχνάμε ότι ουδείς ασφαλής αν ο διπλανός του δυστυχεί (κάπου το διάβασα). Καληνύχτα σας!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ωραίο το ότι επιτέλους υπήρχαν λακτίσματα με θέσεις. Αν και η ανάρτηση δεν αφορούσε μόνον τους οργανωμένους σε εγκληματικές οργανώσεις, όπως η ΧΑ, αλλά και εκείνους (ΛΑΟΣ) που στο όνομα του έθνους διαπράττουν αντεθνικές πράξεις.

    Βέβαια, η "δημοκρατία της πυγμής", όπως έφερε ως δόγμα ο Χρυσοχοΐδης, το γεγονός ότι αυξάνονται οι δυνάμεις ασφαλείας, το ότι αυξάνεται η αστυνομική βία με γεωμετρικό τρόπο, το ότι συνεργάζεται η ΧΑ με την ΕΛΑΣ (ανεπίσημα) και όλος ο κύκλος αυτοαμνηστεύσεων μέσα από φωτογραφικές τροπολογίες που περνούν νύχτα, ναι! αυτά είναι αντιδημοκρατία.

    Και πράγματι, Tazmaniac & dp, μια οργανωμένη και επικυρωμένη με δικαστικές αποφάσεις εγκληματική οργάνωση τη διακρίνεις. Τον κεκαλυμμένο αυταρχισμό και αυθαιρεσία μέσα σε σοσιαλιστικό ή Πολυδωρικό περιτύλιγμα, πώς τον διακρίνεις;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. εθνικιστής:
    αυτός που αγωνίζεται για τα δικά του εθνικά ιδεώδη με πάθος, αλλά χωρίς να παύει να αναγνωρίζει και να σέβεται τα δίκαια άλλων εθνών

    -Λεξικό της κοινής νεοελληνικής-

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Παραθέτεις βέβαια μόνον τη δεύτερη από τις δύο χρήσεις της λέξης. Από το ίδιο ηλεκτρονικό λεξικό που χρησιμοποίησες παραθέτω:

    εθνικιστής ο [eθnikistís] Ο7 θηλ. εθνικίστρια [eθnikístria] Ο27 : 1.αυτός που είναι τόσο απόλυτα αφοσιωμένος στα δικά του εθνικά ιδεώδη και αγωνίζεται με τόσο πάθος και φανατισμό για την επικράτησή τους, ώστε να εκδηλώνει μια συμπεριφορά περιφρόνησης και εχθρότητας προς άλλα έθνη• (πρβ. σοβινιστής, υπερπατριώτης):Bίαιες εκδηλώσεις φανατικών εθνικιστών σε βάρος της μειονότητας. 2. αυτός που αγωνίζεται για τα δικά του εθνικά ιδεώδη με πάθος, αλλά χωρίς να παύει να αναγνωρίζει και να σέβεται τα δίκαια άλλων εθνών• (πρβ.πατριώτης): Εθνικιστές συγκρούστηκαν με δυνάμεις των αποικιοκρατών. || (ως επίθ.): Εθνικιστές αντάρτες.

    [λόγ. εθνικ(ισμός) -ιστής μτφρδ. αγγλ. nationalist ή γαλλ. nationaliste • λόγ. εθνικισ(τής) -τρια]


    Ο εθνικισμός ξεκινά (ας πούμε) από τον πατριωτισμό και οδεύουν προς τον σοβινισμό (φανατικός εθνικιστής) και καταλήγουν στον ρατσισμό (φυλετικός φανατισμός με βιολογικές προεκτάσεις).

    Σημασία έχει να μη βαπτίζει κανείς τον σοβινισμό με τον πατριωτισμό. Για τους λόγους αυτούς προστίθεται το προσδιοριστικό «ιδεολογικοποιημένος» εθνικισμός. Σημαίνει φανατική «προσήλωση» σε αρχές και θέσεις μιας ιδέας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. οπως ειδες κ ο ιδιος εχει 2 ερμηνειες....οποτε ο καθενας το διαβαζει κ το ερμηνευει οπως θελει(κατι σαν το ποτηρι με το νερο)οι (ακρο)αριστεροι το βλεπουν ναζιστικα κ το ονομαζουν εθνικισμο γιατι μαλλον αυτο τους συμφερει να φανατιζουν το κοσμο ωστε να δημιουργουν κ καλα πιστους αντιφασιστες(ψηφοφορους) κ αλλοι πατριωτικα κ το λενε εθνικισμο για να δημιουργουν στο ονομα του πατριωτισμου φασισιστες!!!!!μπορει ολα τα σκατα να μην ειναι ιδια σκατα αλλα ολα το ιδιο βρωμανε......κ γιαυτο εχουν αρπαξει μια ερμαφροδιτη λεξη για να φανατιζουν τους βρωμερους στρατους τους!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Αρχή σοφίας ονομάτων επίσκεψις που λένε και οι σοφοί. Τα ουσιαστικά λλά και τα επίθετα έχουν τη σημασία τους και οπωσδήποτε δεν είναι αυτά αιτία για να «τσακωνόμαστε».

    Νομίζω ότι ανάμεσα στον «πατριώτη» και στον «εθνικιστή» η τεράστια διαφορά είναι το μίσος προς τους άλλους λαούς. Αλλά και ο τρόπος που ο καθένας επιλέγει εκείνα τα χαρακτηριστικά της «πατρίδας» για να αγαπάει, έχει τη σημασία του. Στο λήμμα του λεξικού(;) που αναφέρεται πιο πάνω, το σημείο 1 είναι νομίζω το βασικό.

    Σε ότι αφορά τον ορισμό 2, η άποψη μου είναι η ακόλουθη.

    Ως εθνικιστικά (με τον πρώτο, «κακό» ορισμό) παρουσιάστηκαν από τις αποικιοκρατικές δυνάμεις, τα εθνικοαπελευθερωτικά κινήματα σε χώρες όπως το Βιετνάμ, στην Αλγερία αλλά και στις χώρες της Αφρικής. Οι αντάρτες Βιετκόνγκ, για παράδειγμα, ήταν οι «εθνικιστές» αντάρτες. Με τον χαρακτηρισμό αυτό η προπαγάνδα των αποικιοκρατών ήθελε να παρουσιάσει (τους Βιετκόνγκ) στους λαούς της (Γάλλους και Αμερικανούς πολίτες) ως φανατισμένους εχθρούς των απλών Γάλλων και Αμερικανών πολιτών. Ο πατριώτης που αγωνιζόταν για την ανεξαρτησία της χώρας του, βαφτιζόταν «εθνικιστής» από τον αποικιοκράτη που ήθελε να φοβίσει τον δικό του λαό. Κι μόνο αφού η αποικιοκρατική προπαγάνδα κατέπεσε, εξ αντανακλάσεως, έμεινε η θετική αυτή πλευρά του «εθνικισμού».

    Νομίζω ότι σήμερα, ο «εθνικιστής» αυτοπροσδιορίζεται με τον σημείο 2 του (καλού) ορισμού κυρίως ως ακραίος δεξιός αντίπαλος των αριστερών κομμάτων (βλ. Ισπανία 1936, Ελ Σαλβαντόρ ’80-’90, κα).

    Επίσης στην χώρα μας ο εθνικιστής χαρακτηρίζεται από μια διαρκή αναζήτηση μεγαλείου και υπεροχής στην πατρίδα, που συνακόλουθα επιδιώκει έστω και με γελοίο τρόπο να προβάλλει-αλλά και στα Σκόπια το κάνουν οι κυβερνώντες-, σε σχέση με τους γειτονικούς «υπάνθρωπους» λαούς. Κι όταν αυτό δεν το βρίσκει στο σήμερα –και για αυτό αγανακτεί με τους «πολιτικούς που μας έφτασαν ως εδώ» χωρίς εθνική αξιοπρέπεια να ζητιανεύουμε- ψάχνει να βρει και υιοθετεί με διάθεση απόλυτου και αποκλειστικού ιδιοκτήτη, ό,τι επιλεκτικά μεγαλειώδες και σπουδαίο έχει αναφερθεί κατά καιρούς και αποσπασματικά στην ιστορία του τόπου και το παρουσιάζει ως χαρακτηριστικό της «πατρίδας» ή –κι αυτό είναι το χειρότερο- ως πολιτικό στόχο για το μέλλον της πατρίδας μας.

    Εάν υπάρχει ένας σοβαρός λόγια να είμαι εναντίον αυτού του εθνικιστή, είναι διότι με τον τρόπο του ωθεί όλη την κοινωνία –κι εμένα- να κοιτάζει σε ένα παρελθόν ωραιοποιημένο, αντί να ψάχνει για τις αληθινές αναγεννητικές δυνάμεις που θα μας ανοίξουν τον δρόμο προς την δημιουργία και την ανάπτυξη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Έρμε βλέπω μιλάς για δημιουργία και ανάπτυξη. Με ενδιαφέρον λοιπόν θέλω να μάθω αν:
    α. τώρα που είναι προεκλογική περίοδος, υπάρχει κάποια πρόταση από κομματικό χώρο που να σου αρέσει;
    β. τι σημαίνει δημιουργία και ανάπτυξη για τον εργαζόμενο, τον αγρότη, τον αυτοαπασχολούμενο σε σχέση με το βιοτικό του επίπεδο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Φίλε dp αναμένω να μάθω πράγματι κι εγώ τι διάολο θα προτείνουν τα κόμματα αλλά μάλλον θα μείνω με το ερώτημα.

    Νομίζω δηλαδή ότι το υπερ-Ευρώπης και αντί- Μνημόνιου μέτωπο θα καταπιεί όλα τα «δύσκολα» ερωτήματα όπως ακριβώς είναι το δικό σου β ερώτημα. Πάντως σε κάποιο κείμενό μου θα επανέλθω για το θέμα αυτό της «ανάπτυξης» και της «δημιουργίας» και να συζητήσουμε πιο συγκεκριμένα.

    Προς το παρόν περιορίζομαι στο να πω ότι η πρώτη απάντηση θα μπορούσε να είναι ότι «δημιουργία και ανάπτυξη είναι να εργάζεσαι καλά και να παράγεις κάτι το οποίο έχει προστιθέμενη αξία για τους πελάτες και μπορεί συνεπώς να πουληθεί σε σχετικά καλή τιμή κι έτσι να έχεις ένα καλό εισόδημα για να μπορείς να ζεις όμορφα».

    Λοιπόν, όπως νομίζω έχω ξαναπεί, όπου βλέπεις πολλά επίθετα κι επιρρήματα τότε όλα τούτα μπορεί να είναι όμορφα «μπαλκονάτα» λόγια αλλά στην πραγματικότητα είναι ερωτηματικά που πρέπει να απαντηθούν και να γίνουν αριθμοί και συγκεκριμένοι όροι και προδιαγραφές. Κι εδώ ακριβώς είναι κατά την ταπεινή μου άποψη η ουσία της πολιτικής άποψης και εδώ ακριβώς οφείλει να στηριχθεί η όποια πολιτική συμφωνία ενότητα των πολιτών και να αποκαλυφθεί η όποια πολιτική διαφωνία. Όχι τόσο στο τι θέλουμε διότι εκεί το «ναι σε όλα» καλύπτει τους πάντες αλλά στις προτεραιότητες που εκ των πραγμάτων λόγω περιορισμού πόρων, τίθενται.

    Πράγματι λοιπόν, τι θα πει να «εργάζεσαι καλά»; Με ενδιαφέρον; 4 ώρες την ημέρα; Το ίδιο και στα υπόλοιπα ερωτήματα. Τι θα πει να ζεις καλά; Πολλά από αυτά τα ερωτήματα αντανακλούν και υπαρξιστικές ανησυχίες κι έχουν εντελώς προσωπικές απαντήσεις αλλά οπωσδήποτε πρέπει να απαντηθούν με τον τρόπο που είπα πιο πάνω: συγκεκριμένα και με σαφήνεια σε χώρο και χρόνο.

    Δύσκολο αλλά αυτό είναι κατ’ εμέ το «πολιτικό πρόγραμμα» για το οποίο αξίζει να μιλήσεις και να συζητήσεις. Το λεγόμενο «πολιτικό σύστημα», αντίθετα, προτιμά να δημιουργεί διλήμματα τα οποία φοβάμαι ότι δεν αντιπροσωπεύουν κανένα μας αλλά για τα οποία ευχαρίστως θα βραχνιάσουμε φωνάζοντας ο ένας στον άλλον «έπεα πτερόεντα» ως δήθεν επιχειρήματα προεκλογικώς και μάλλον μετεκλογικώς ακόμα πιο πολύ!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρακαλώ στην έκφραση της γνώμη σας με κόσμιο και μη προσβλητικό τρόπο. Το περιεχόμενο των σχολίων θα κριθεί ως προς την προσβολή ηθών και προσωπικοτήτων και ενδεχομένως να διαγραφεί. Ο Admin δεν φέρει καμία ευθύνη για το περιεχόμενο των σχολίων.