Δευτέρα, 20 Δεκεμβρίου 2010

Από λίκνο, παράδειγμα προς αποφυγήν... IV

Είναι αναντίρρητο ότι η λεγόμενη Κρίση την οποία διέρχεται η Χώρα μας, δεν περιστοιχίζεται μόνον από Οικονομικές έννοιες και τεχνοκρατικές φανφάρες. Δεν ολοκληρώνεται η συζήτηση μιλώντας για αναποτελεσματικό κατ’ ουσία Μηχανισμό Στήριξης ή για υπονόμευση της οικονομικής ζωής της Ελλάδας ως Κράτος. Η κατάρρευση των Οικονομικών «διχτύων ασφαλείας» επετεύχθη μέσα από ένα Νομικό μόρφωμα και διαδικασίες οι οποίες σύμφωνα με έγκριτους Συνταγματολόγους του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών, είναι πλήρως διάτρητες νομιμότητας.

Με το παρόν θα προσπαθήσουμε να σας μεταφέρουμε με μορφή σημειώσεων το πλαίσιο της εργασίας των παραπάνω Νομικών, των οποίων ηγείται ο Καθηγητής κος Γ.Ι. Κασιμάτης, Διευθυντής του Ινστιτούτου Συνταγματικών Ερευνών του Πανεπιστημίου Αθηνών, πάνω στο ζήτημα της νομιμότητας των Συμβάσεων που έχει εισχωρήσει η Ελλάδα. Παρόλο που το εν λόγω θέμα είναι εξαιρετικά περίπλοκο νομικά και με το ελαφρυντικό του ασχέτου, θα στοχεύσουμε απλά στην επισήμανση των σημείων και το πεδίο δόξης σας λαμπρό για περαιτέρω ενημέρωση.

Καταρχήν, πρέπει να διευκρινιστεί ότι το «Μνημόνιο», όπως έχουμε συνηθίσει να λέμε, δεν είναι τίποτα άλλο παρά το ένα μέρος των Δανειακών Συμβάσεων που έχει υπογράψει η Κυβέρνηση. Το πλέγμα των Κειμένων συντίθεται από:

  • τη Σύμβαση Δανειακής Διευκόλυνσης (Ελλάς- Ευρωζώνη)
  • το Μνημόνιο Συνεννόησης (Ελλάς- αρμόδια Ευρωπαϊκή Επιτροπή)- Το «Μνημόνιο»
  • τη Συμφωνία Έγκρισης Διακανονισμού Χρηματοδότησης (Ελλάς- ΔΝΤ)

    Στα κείμενα αυτά εντοπίζονται, σύμφωνα με τους προλεχθέντες νομικούς, όροι οι οποίοι εμφανίζονται για ΠΡΩΤΗ φορά σε δανειακή σύμβαση Κράτους. Όροι που παραβιάζουν το Εθνικό, Ευρωπαϊκό και Διεθνές δίκαιο.

    Εθνική Κυριαρχία

    Σε λάκτισμα της προηγούμενης ανάρτησης αναφέρθηκε η έννοια της Εθνικής Κυριαρχίας. Μια έννοια που συμπεριλαμβάνει τη Δημόσια Περιουσία αλλά και όλα τα βουνά, λαγκάδια, πλατείες, δρόμους, μουσεία, αρχαιότητες κλπ. Είναι το απαραίτητο αξιωματικά στοιχείο που δίνει την ύπαρξη σε ένα Κράτος. Κράτος χωρίς Κυριαρχία δεν υπάρχει. Σε ευθεία με αυτό, το Ελληνικό Σύνταγμα στο 1ο Άρθρο του περιγράφει ότι «θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία».

    Η Εθνική Κυριαρχία είναι, δηλαδή, όπως η ζωή για έναν άνθρωπο. Αυτό που κάνει ένα έμβιο ων, έμβιο, είναι η ζωή. Αυτό που κάνει ένα Κράτος, Κράτος, είναι η κυριαρχία.

    Στη Δανειακή Σύμβαση, αναγνώστη, εμπεριέχεται ένας όρος ο οποίος θέλει τον Δανειολήπτη (Ελλάδα) να «παραιτείται αμετάκλητα και άνευ όρων από κάθε ασυλία που έχει ή που πρόκειται να αποκτήσει […] κατά των περιουσιακών του στοιχείων του στο βαθμό που δεν απαγορεύει αναγκαστικός νόμος». Ο όρος αυτός θέλει η Ελλάδα να παραιτείται από την επίκληση οποιουδήποτε λόγου που να προστατεύει την περιουσία της, με την επιφύλαξη της απαγόρευσης από αναγκαστικό νόμο.

    Λάβετε, επίσης, υπόψη ότι η Σύμβαση περιέχει ως ένα από τα Παραρτήματά της ένα δεσμευτικό Υπόδειγμα Γνωμοδότησης των Νομικών Συμβούλων του Υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας & Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων αλλά και του Υπουργείου Οικονομικών. Ένα Υπόδειγμα το οποίο ατόφιο επικύρωσαν τα ως άνω Νομικά Συμβούλια.

    Στην Γνωμοδότηση αυτή, που στόχο έχει να επιβεβαιώσει τη νομιμότητα των Συμφωνιών, και στο σημείο που αναφέρεται στην παραπάνω παράγραφο της Σύμβασης, οι Νομικοί Σύμβουλοι (δηλ. οι Δανειστές) επισημαίνουν «Ούτε ο Δανειολήπτης, ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία λόγω Εθνικής Κυριαρχίας ή διαφορετικά, λόγω δικαιοδοσίας, κατάσχεσης – συντηρητικής ή αναγκαστικής- ή αναγκαστικής εκτέλεσης σε σχέση με οποιαδήποτε ενέργεια ή διαδικασία σχετικά με τη Σύμβαση».

    Οι Δανειστές μας έχοντας κατά νου αποφάσεις των Διεθνών Δικαστηρίων σύμφωνα με τις οποίες αναγνωρίζεται η προτεραιότητα του Κράτους προς ικανοποίηση των συμφερόντων του λαού εις βάρος των δανειστών και η, στο πλαίσιο αυτό, προστασία περιουσιακών του στοιχείων λόγω προσβολής της Εθνικής Κυριαρχίας, προσθέτουν την έννοιά της (Εθνικής Κυριαρχίας) και την συνεπαγόμενη ασυλία που μπορεί να επικαλεστεί η Ελληνική Κυβέρνηση λόγω αυτής.

    Χαρακτηριστική είναι η περίπτωση της Ελλάδος επί Ι. Μεταξά όπου το Διεθνές Δικαστήριο δίκασε (15 Ιουνίου 1939) την προσφυγή της Societe Commerciale De Belgique για τη μη πληρωμή χρεών προς τη Βελγική Κυβέρνηση από πλευράς του Ελληνικού Κράτους. Το καθεστώς Μεταξά προφασίστηκε λόγους αδυναμίας πληρωμής αυτού του τμήματος του Χρέους προφασιζόμενο την γενικότερη κατάσταση της ελληνικής οικονομίας αλλά και την προτεραιότητα της Κυβερνήσεως για την ευημερία του λαού. Βέβαια, στην ελληνική κοινωνία η απόφαση μετεφέρθη πιο σκληροπυρηνικά. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η τότε Κυβέρνηση κατέφερε να διακανονίσει το Χρέος αυτό με όρους ευνοϊκότερους από αυτό που απαιτούσαν οι δανειστές.

    Ας φανταστούμε, τώρα, έναν πολίτη που δανείστηκε από μια Τράπεζα για να αγοράσει ένα σπίτι. Όπως όλοι γνωρίζεται, σε αυτές τις περιπτώσεις οι συμβάσεις αυτές ενσωματώνουν σαν υποθήκη το ίδιο το σπίτι. Έτσι, σε περίπτωση αδυναμίας εξυπηρέτησης του δανείου, η Τράπεζα του παίρνει το σπίτι. Παρόλα αυτά, σε καμία τέτοια σύμβαση δεν ορίζεται σαν αντικείμενο της υποθήκης η ίδια η ζωή του ανθρώπου, αλλά μόνον το σπίτι του. Δεν υποθηκεύεται, δηλαδή, το θεμελιώδες στοιχείο έννοιας και υπόστασης ανθρώπου, που είναι η ίδια η ζωή του και ό,τι απορρέει από αυτήν.

    Κατ’ αναλογία, στην περίπτωση του Μνημονίου δεν υποθηκεύουμε συγκεκριμένα περιουσιακά στοιχεία, αλλά ο,τιδήποτε μπαίνει κάτω από την ομπρέλα της Εθνικής Κυριαρχίας. Το 1898, όποτε και βρισκόμασταν σε σχεδόν εμπόλεμη κατάσταση (ήττα από Τούρκους- 1897), επιβλήθηκε στη Χώρα μας Διεθνής Οικονομικός Έλεγχος ώστε να βοηθήσει την αποπληρωμή δανείου, ύψους 170.000 χρυσών φράγκων, που πήραμε (κάλυψη πολεμικών αποζημιώσεων προς Τουρκία, κάλυψη ελλείμματος). Ακόμη και αυτή η αποπληρωμή προβλεπόταν να γίνει από συγκεκριμένες προσόδους (μονοπώλιο άλατος, πετρελαίου, δικαιώματα επί καπνού κ.α.), αλλά βέβαια με επαχθείς ξανά όρους.

    Στη σύγχρονη περίπτωση (του «Μνημονίου») πετούμε τη δυνατότητα επίκλησης ασυλίας λόγω Εθνικής Κυριαρχίας για όλα. Δηλαδή, για την κληρονομιά μας (Ακρόπολη, Δελφοί κ.α.), για την εθνική μας άμυνα (π.χ. οπλικά συστήματα, αεροπλάνα), για τα δημόσια κτήρια (π.χ. Βουλή) και για όποιο δρόμο και πλατεία βλέπετε, όπως περιγράφει ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών. Προσθέτω και τον ορυκτό πλούτο που τώρα… ερευνούμε.

    Σημειώστε ότι σύμφωνα με το πόνημα του Δρ. Κασιμάτη, με τα ως άνω παραβιάζεται αφόρητα το Σύνταγμα, ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα και η Σύμβαση της Βιέννης του 1969, που εν τέλει ακυρώνουν του όρους αυτούς ως υπέρμετρους και καταχρηστικούς.

    Μονομερής Μεταβίβαση Δικαιωμάτων από Σύμβαση

    Σε άλλα εδάφια (άρθρο 2 (3) και άρθρο 13) προβλέπεται ότι οι Δανειστές μας, ένας ή περισσότεροι από αυτούς (ή όλοι), μπορούν αφού ειδοποιήσουν τους άλλους Δανειστές να μεταβιβάσουν τα δικαιώματά τους που απορρέουν από τη Σύμβαση σε άλλον. Με άλλα λόγια, μετά από μια τέτοια μεταβίβαση και χωρίς να μπορούμε να  το αρνηθούμε, να χρωστάμε ένα ποσό του Χρέους μας π.χ. στην Τουρκία!!!!

    Αυτό μεταξύ των άλλων, παραβιάζει την αρχή της συμβατικής ισότητας. Δηλαδή, της αρχή της ισότητας εφαρμοσμένη πάνω στην ελευθερία των συμβάσεων.

    Καταχρηστικά δικαιώματα Δανειστών

    Με τα άρθρα 6 (6) (α)-(β) και 8 (1) (γ) της Σύμβασης προβλέπεται ότι αν κριθεί από δικαστήριο των χωρών των Δανειστών ή το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο παράνομη η Σύμβαση, τότε δεν δικαιούνται αυτοί να ζητήσουν πρόωρη εξόφληση (καλό!), αλλά σε περίπτωση που Δικαστήριο του Δανειολήπτη κρίνει παράνομη τη Σύμβαση, τότε οι Δανειστές μπορούν να ακυρώσουν τη Σύμβαση και να απαιτήσουν άμεσα όλο το καταβληθέν κεφάλαιο και τους δεδουλευμένους τόκους. Αυτό είναι πέναλτι!

    Είναι πρόδηλο και εδώ ότι παραβιάζεται η Αρχή της Ισότητας στις συμβάσεις.

    Αγγλικό Δίκαιο

    Είναι γνωστό ότι το Αγγλικό Δίκαιο, σε αντίθεση με τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά Δίκαια, είναι εξόχως φιλικό προς τον Δανειστή. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν επιλέχθηκε άλλο Δίκαιο ή το Ελληνικό ή το Ευρωπαϊκό να διέπει τη Σύμβαση που υπέγραψε η Κυβέρνηση.

    Όπως αναφέρεται και σε προηγούμενη ανάρτηση το ότι το μεγαλύτερο μέρος των μέχρι στιγμής χρεών μας διέπονταν από το Ελληνικό Δίκαιο προσέφερε σημαντικό διαπραγματευτικό όπλο στη φαρέτρα της Κυβέρνησης κατά το χρόνο «διαπραγμάτευσης» του περιεχομένου της Σύμβασης. Αλλά, μάλλον, δεν ελήφθη υπόψη.

    Βουλή, η λαϊκή αντιπροσωπεία

    Η εν λόγω δανειακή Σύμβαση προσβάλλει κατάφωρα το Σύνταγμα και το ίδιο μας το πολίτευμα μιας και δεν ακολουθήθηκε η σύννομη πορεία Σύναψη Συμφωνίας- Κύρωση από Κοινοβούλιο- Εφαρμογή Συμφωνίας. Μέσα από ένα πολύπλοκο δικολαβικό σχήμα Γνωμοδοτήσεων, Εξουσιοδοτήσεων και παραποιήσεων του ουσιαστικού περιεχομένου των Συμβάσεων παρεκάμφη η Βουλή και, συνεπώς, όλο το εθνικό δικαιικό οικοδόμημα.

    Συμπέρασμα

    Προφανώς, η πρόσβαση σε πληροφορίες δεν είναι αυτή που μας καθιστά ικανούς να κρίνουμε την αναγκαιότητα ή όχι της λήψης δανείου και του ύψους της, αλλά σίγουρα μπορούμε να αναγνωρίσουμε το νομικό προηγούμενο που δημιουργήθηκε με την παραπάνω Σύμβαση και, κυρίως, να αντιπαραβάλλουμε το ΝΑΙ που ομολογεί ο ίδιος ο κος Παπανδρέου απέναντι στα ΟΧΙ που ο ελληνικός λαός έχει διατυπώσει κατά καιρούς.

    Υ.Γ.: Λεπτομέρειες και περαιτέρω πληροφορίες για τα ως άνω θέματα μπορείτε να αντλήσετε από το site του Δικηγορικού Συλλόγου Αθηνών και το σχετικό blog του με κεντρικό θέμα το Μνημόνιο (kratosdikaioukaimnimonio.blogspot.com). Εκεί παρέχεται, επίσης, το πλήρες κείμενο όλου του πλέγματος των Συμβάσεων ώστε να εξακριβώσετε του λόγου του αληθές.

    Υ.Γ.2: Οι ως άνω Συμβάσεις είναι το ένα από τα δύο νομικά κείμενα που αφορούν στην τύχη ενός λαού και δεν συντάχθηκαν από το νομικό τμήμα κάποιου κράτους ή διεθνούς οργανισμού, αλλά από ιδιωτικό δικηγορικό γραφείο του Λονδίνου. Επί πληρωμή, μάλιστα, ύψους 400 εκατ. ευρώ...

    Το άλλο ήταν το Σχέδιο Ανάν.

    13 σχόλια:

    1. Είναι δηλαδή σαν να έχει υπογραφεί μια εμπορική συμφωνια μεταξύ δύο μερών, στην οποία να προβλέπονται όλες οι καλύψεις και κυρώσεις που προστατεύουν την μία μεριά, αδιαφορώντας πλήρως για την άλλη.
      Πραγματικά, όλα αυτά που ζούμε τα υπαγορεύει η λογική, έστω και λίγο? Όσο κι αν ψάξουμε δεν θα βρούμε ρεαλιστικό στοιχείο σε τούτη την ιστορία, εκτός και αν θέσουμε σε βάση ρεαλιστική, ζωές σαν εκείνη του Truman Burbank (Jim Carrey) στην ταινία Truman Show..

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    2. ΤΙ ΒΑΘΜΟ ΑΞΙΟΠΙΣΤΙΑΣ ΕΧΟΥΝ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙΣ;ΕΙΝΑΙ ΣΟΒΑΡΟ ΝΑ ΓΡΑΦΕΙΣ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΑΓΑΜΑΤΑ.γΙΑΤΙ ΔΕΝ ΤΑ ΛΕΝΕ ΣΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΑΥΤΑ;

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    3. Προσπάθησα να διαβάσω κι εγώ το βιβλιαράκι του ΔΣΑ αλλά δεν έβγαλα άκρη με τους νομικούς όρους. Έμεινα στα εντυπωσιακά συμπεράσματα. Ενδιαφέρουσα η προσέγγιση του Ανώνυμου 4:39: αφού δεν το λένε στις ειδήσεις δεν ισχύει. Είναι ο ορισμός της τηλεοπτικής δικτατορίας.

      Κανένα κόμμα εξ όσων γνωρίζω δεν έχει αξιοποιήσει την μελέτη Κασιμάτη κι αυτό σε συνδυασμό με το προηγούμενο σχόλιο με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι έχουμε ήδη τον ‘Θαυμαστό Καινούργιο Κόσμο’ του Χαξλευ, υπαρκτό και ολοζώντανο. Όταν το είχα διαβάσει στα εφηβικά μου χρόνια είχα απορήσει με το θράσος της φαντασίας του για τις περιγραφές του μέλλοντος αλλά τώρα απλώς συνειδητοποιώ το μεγαλείο του ανδρός.

      Καλή νύχτα και . . . καλή τύχη!

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    4. Ομολογώ ότι το σχόλιό σου, Ανώνυμε των 4:39, το διαβάζω με συμπάθεια. Κυρίως ως προς την τελευταία φράση σου.

      Ως προς την αξιοπιστία αυτών που αναφέρονται στο κείμενο, δεν έχεις παρά να συνεχίσεις αυτό που κάνεις τώρα. Να κινείσαι στο Internet ώστε να βλέπεις τις ειδήσεις που δεν φτάνουν στις Ειδήσεις. Να φτάσεις στον Δικηγορικό Σύλλογο Αθηνών, στις εκδόσεις του, (όπως αυτό το βιβλιαράκι του Κασιμάτη), το blog του και τόσα άλλα site που μπορείς να δεις ατόφια τα κείμενα που σου αναφέρει η ανάρτηση και να βγάλεις τα συμπεράσματά σου. Βεβαίως, είναι απαραίτητο και αυτά να κρίνεις. Αυστηρά!!!!

      Η σειρά αναρτήσεων «Από λίκνο… προς αποφυγήν» είναι μια προσπάθεια να μεταφερθεί στην γειτονιά μας μια προσεγγιστική εκδοχή της απάντησης του «Γιατί;». Δανειζόμενος μια φράση του Έρμου Καστριώτη από την ανάρτηση του για τους Εργατοπατέρες*, προσυπογράφω ξανά το:

      "Ερωτήματα που μένουν χρόνια τώρα αναπάντητα, τα οποία κάνουν ακόμα πιο άσχημη την αίσθηση που έχω για την παραμονή μας στο τούνελ. Διότι αν δεν καταλάβουμε και δεν ομοφωνήσουμε για το πως φτάσαμε ως εδώ, πως θα διορθώσουμε τα πράγματα και πως θα διασφαλίσουμε την κατρακύλα στο χειρότερο;"

      Είναι γεγονός ότι ο πολλοί χρησιμοποιούν τις εξελίξεις για να προωθήσουν την δική τους θέση στην αντίληψη του κόσμου, ερμηνεύοντας ή μεταφέροντας αλλοιωμένα τα γεγονότα. Η χρονική αυτή στιγμή είναι τόσο ιστορική και φέρει υποδόρια ένταση που θα ήταν εύκολο να υποκύψει κανείς είτε στα υπερβολικά φληναφήματα απότοκα μανίας καταδιώξεως ακροδεξιών είτε στο ντελίριο ακροαριστερών επαναστασιολάγνων.

      Υπό αυτό το πρίσμα, προσπάθησα να κοιτάξω μέσα από τα μάτια του Συστήματος. Μέσα από εφημερίδες, ειδησεογραφικά πρακτορεία και αναλύσεις Δυτικών, παρακαλώ, Πανεπιστημίων ή συμβουλευτικών- ερευνητικών εταιριών, πληροφορήθηκα, διασταύρωσα, όσο επιτρέπει η πρόσβασή μου σε πηγές, και κατέληξα. Πίσω από κάθε φράση κρύβεται μια πηγή. Όχι η Δεβετζή.

      Από την άλλη, Έρμε, πολύ εύστοχα ανέφερες το ότι η προσπάθεια του Κασιμάτη είναι αναξιοποίητη από τα πολιτικά κόμματα. Μάλλον σκόπιμα. Και αυτό επιβεβαιώνεται από το ότι σύμφωνα με πληροφορίες, αίτημα βουλευτή της ελάσσονος αντιπολίτευσης για κοινοποίηση σε αυτών όλων των δανειακών συμβάσεων που έχει συνάψει η Χώρα μέχρι στιγμής, τελικά ανακλήθηκε λόγω… κομματικής πειθαρχίας.

      Ή θα είναι τέτοια η λάσπη που θα φάνε που ΔΕΝ αντέχουν το βάρος της, ωσάν ολίγιστοι, ή που αρκούνται στη συμμετοχή τους με ένα σοβαρό εν τέλει ποσοστό ευθύνης στο ΝΑΙ του ΓΑΠ.

      Ουδείς κατέχει την Αλήθεια και παρόλο που εμπεριέχεται ίντριγκα μεσημεριανής ή μεταμεσονύχτιας εκπομπής, η εύκολη καταδίκη και ο μηδενισμός δεν είναι η λύση.

      Αλλά πάλι, μηδενιστικό δεν είναι το ίδιο το Κράτος. Όταν οποιοδήποτε όφελος ευνοούσε λίγους και όποιο δεινό όλους;

      Μηδενιστικό δεν είναι το Κράτος που ρίχνει δακρυγόνα στα πρόσωπα απλών και ειρηνικών διαδηλωτών; Πώς μπορεί μια κοινωνία να απαντήσει στο απέναντι πλέγμα συμφερόντων; Με αλληλεγγύη; Με ανθρωπιά;

      Εύκολα δεν καταδικάζεται ο κόσμος σε πληρωμή ενός δυσβάσταχτου Χρέους; Χωρίς κρίση και διάκριση δεν επιβαρύνεται το νοικοκυριό;

      Προφανώς δεν πιστεύω ότι η βία είναι λύση. Ούτε καν η τελευταία. Είμαι αρκετά αδύναμος έστω και να την υποδείξω. Αλλά αναρωτιέμαι όταν βρεθούν οι απαντήσεις στα ερωτήματα που θέτεις Έρμε, ποιό θα είναι το μέσο να τις επικοινωνήσουμε στους αρχόντους;

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    5. Κατά την γνώμη μου,πρέπει να δοθεί περίσότερο φως στις αιτίες της οικονομικής μας χρεοκοπίας που μας ανάγκασαν σαν χώρα να πάμε στο μνημόνιο [μνημόσυνο],με τους απαράδεκτους όρους αποπληρωμής
      και όταν δούμε ποιές ήταν αυτές οι αιτίες και οι υπεύθυνοι,τότε θα μπορέσουμε να δόσουμε σωστέρες λύσεις διεξόδου από την κρίση.
      Η βίδα που σφίγγουμε το παξιμάδι έχει χαλάση τις βόλτες.Το παληό χάλασε,κάτι καινούργιο πρέπει να γεννηθή επιγόντως. Ξ.Μ.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    6. Λόγω δυσκολίας σύνθεσης θα αναφέρω σκόρπιες κάποιες σκέψεις μου και μερικά γεγονότα.
      Το ελληνικό κράτος, σε λίγο λιγότερο από δύο χρόνια, έχει προσφέρει στις ελληνικές τράπεζες τα εξής χρήματα (σε ρευστό και εγγυήσεις):

      28 δισ.: Πακέτο Αλογοσκούφη, εκ των οποίων τα 17,5 εκταμιεύθηκαν μετά τη Δευτέρα του Πάσχα του 2010

      +

      15 δισ. Που αναφέρονται στο νόμο του Μνημονίου ως διπλασιασμός του πακέτου Αλογοσκούφη (άρθρο 4, παράγραφος 8)10 δισ. από τα δανεικά ΔΝΤ-Ε.Ε. που θα πάνε υπέρ του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας

      +

      25 δισ. που ανακοίνωσε ο Γ. Παπακωνσταντίνου στα μέσα Αυγούστου.
      Σύνολο 78 δισ. ευρώ υπέρ του τραπεζικού τομέα μέχρι στιγμής (διότι προφανώς θα υπάρξει και συνέχεια). Ποιος άλλος τομέας της ελληνικής οικονομίας έχει τέτοια προνομιακή πρόσβαση σε τόσο κρατικό χρήμα και εγγυήσεις; Και τι ακριβώς έχουν προσφέρει οι τράπεζες αυτά τα δύο χρόνια με τα 78 δισ. που έχουν πάρει;
      55 από τα 78 δισ. δεν αφορούν ρευστό αλλά εγγυήσεις. Δηλαδή 23 δις έχουν δοθεί σε ρευστό από το Ελληνικό δημόσιο και καταγράφηκαν στο δημόσιο χρέος. Άραγε πόσο είναι το έλλειμα του 2010;
      Τα 55 δις εγγυήσεις τα εδωσαν στην ΕΚΤ και πήραν 55 δις ρευστό από εκεί. Αν όμως δεν μπορέσουν να τα αποπληρώσουν τότε κι αυτά θα καταγραφούν στο δημόσιο χρέος.
      Αν επενδύονταν 78 δις ευρώ στην Ελλάδα τότε θα μιλούσαμε για πραγματική αναγγένηση. Σκεφτείτε ότι για φέτος οι δημόσιες επενδύσεις ήταν αρχικά 2 δις και τελικά η τρόικα έκοψε το 1 δις.
      Η κυβέρνηση σήμερα πρότεινε στους προμηθευτές των νοσοκομείων να τους πληρώσει για το πρώτο εννιάμηνο του 2010 τις οφειλές με έκπτωση 20%, δηλαδή 1,15 δις αντί για 1,45 δις. Τους κόβει δηλαδή 300 εκ. ευρώ. Μάλιστα τους απείλησε ότι αν δε δεχτούν τότε δε θα τους πληρώσει καθόλου κι ας παν στα δικαστήρια για να τα διεκδικήσουν. Με λίγα λόγια κούρεψε τις οφειλές της προς κάποιους προμηθευτές που ενδεχομένως να υπερτιμολογούσαν τις προμήθειές τους. Άλλοι προμηθευτές δεν χρέωσαν κακώς την Ελλάδα;(οπλικά συστήματα, siemens, συμβάσεις υπουργείων μεταφορών κ.ά). Αν επιδέχονται κούρεμα προμηθευτές τότε οι δανειστές μας με υπερτοκογλυφικά επιτόκια μήπως πρέπει να ξυριστούν;
      Άραγε οι ιδιωτικές τράπεζες στην Ελλάδα κοστίζουν περισσότερο από 78 δις ευρώ; Χα,χα,χα.
      Οι Γερμανοί είμαστε σίγουροι ότι θέλουν το κακό μας;
      Δηλαδή το καλό μας το θέλουν οι Αμερικανοι;

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    7. Χαίρε Ξ.Μ.

      Όλα τα σχόλια και οι αναλύσεις στα έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα, κρατικά και ιδιωτικά, ανεξάρτητα και κομματικά, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, περιγράφουν τις εθνικές μας διαδρομές προς την σημερινή μιζέρια.

      Προσωπικά, δε μου λείπει πληροφόρηση για το πως φτάσαμε ως εδώ. Μάλλον έχει αρχίσει να μου τη δίνει η πολύ πληροφόρηση για το πως φτάσαμε ως εδώ. Να, και αυτό εδώ το κείμενο του GMT είναι τόσο τρομακτικά σαφές. Σκέφτομαι πως είναι ένα σχέδιο για να μην υπάρξει η έμπρακτη συμφωνία του καθενός μας στην αποφασιστική καταδίκη του πολιτικού συστήματος που μας οδήγησε ως εδώ. Παρουσιάζονται τόσο πολύπλοκα τα πράγματα, οι ρυθμίσεις, οι συμφωνίες, για να κομπλάρει ο πολίτης και να τρομάζει εμπρός στον όγκο της τεχνικής επεξεργασίας και να χάνεται η πολιτική ουσία. Η εξουσία προωθεί κι ενθαρρύνει το να γίνονται εύκολα συνθήματα τα ‘όλοι μαζί τα φάγαμε’ και ‘όλοι ίδιοι είναι’ και να μην τολμάει να διατυπώνεται η απλή σκέψη για μια εξουσία που έχει επιβληθεί στην κοινωνία και είναι πλέον ανίκανη να παράγει αξία ακόμα και για το ίδιο το σύστημα.

      Πολύ ενδιαφέρουσα για αυτό είναι η πρόσφατη ομιλία συζήτηση στην Αθήνα το κείμενο της οποίας εμφανίστηκε εδώ: http://viwtika.blogspot.com/2010/12/blog-post_20.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+http%2Ffeeds2feedburnercom%2FRSShttp%2Fviwtikablogspotcom%2Ffeeds%2Fposts%2Fdefaultaltrss+%28%CE%92%CE%BF%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC%29.

      (συνεχίζω)

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    8. (συνεχίζω)

      Όπου σύμφωνα με τον Ζίζεκ, αυτό που τελικά μας λείπει (αυτό που επισημαίνεις κι εσύ με εμφατικό τρόπο), το ‘δέον γενέσθαι’ από εδώ και μπρός, δεν έρχεται διότι ίσως, κατά βάθος, δεν το επιθυμούμε.

      Πολλά χρόνια πριν ανάλογη σκέψη είχε διατυπώσει ο Ελεφάντης στην ‘επαγγελία της αδύνατης επανάστασης’. Μια αδράνεια ανεπαρκούς βολέματος μας αποθαρρύνει από την ανάληψη δράσης.

      Στις απαρχές του προηγούμενου αιώνα, ένα κείμενο με τίτλο ‘τι να κάνουμε;’ είχε πυροδοτήσει τον προβληματισμό που οδήγησε σε λιγότερα από είκοσι χρόνια αργότερα σε επανάσταση στην Ρωσία.
      Όμως στην περίπτωσή μας, ελλείψει σοβαρών και αντικειμενικών αναλύσεων, ταιριάζει αυτό που στα χρόνια του μεσοπολέμου είχε γράψει ο Ιταλός Γκράμσι, πως ‘καθώς το παλιό σαπίζει και το καινούργιο δεν μπορεί να γεννηθεί, εμφανίζονται τέρατα’. Τότε, ήταν η περίοδος του φασισμού και του ναζισμού. Σήμερα;

      Σήμερα, νομίζω ότι είναι η περίοδος των χαζοχαρούμενων καταναλωτών και για τους πιο ευαίσθητους, η περίοδος των ψυχιάτρων.

      Εμείς όμως πρέπει να συνεχίσουμε να συζητάμε με ψυχραιμία και να στηρίζουμε την απλή κοινή λογική που είναι το πιο συχνό θύμα αυτών των καιρών.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    9. Μια αυτοδιόρθωση για το προηγούμενο σχόλιό μου. Με τη σειρά αυτή των άρθρων απαντάται το «Τι;» και όχι το «Γιατί;». Δίνεται δηλαδή η διάσταση του τι ακριβώς έχει γίνει και το μέσο που αυτό επετεύχθη. Προφανώς, το «Γιατί» μπορούν να το απαντήσουν μόνο τα κέντρα αποφάσεων που υπάρχουν μέσα στα διευθυντήρια των κομμάτων της Βουλής.

      Ο Έρμος έχει απόλυτο δίκιο στο ότι όλο το διαδίκτυο βρίθει στατιστικών, αριθμών που περιγράφουν την σπατάλη, τη διαφθορά, το αναποτελεσματικό, τις πελατειακές σχέσεις, το Δημόσιο, το Ιδιωτικό κ.λπ..

      Μπορεί Ερμόλαε εσύ να γνωρίζεις και να βλέπεις πίσω από τα γεγονότα, αλλά όπως παρατηρείς ο Ανώνυμος των 4:49 και πόσοι άλλοι Ανώνυμοι, δεν γνωρίζουν το «Τι» έχει γίνει. Πλανούνται στους διαδρόμους ενός λαβύρινθου με τοίχους τα ΜΜΕ. Εσύ μπορεί να έχεις θέα πίσω από το βουνό της παραπληροφόρησης, αλλά για τον κόσμο ο δρόμος προς τα εκεί περνάει μέσα από τα κανάλια και τις εφημερίδες.

      Αν δεν καταλάβουμε το παρόν, δεν καταλαβαίνουμε το πρόβλημα και, συνεπώς, δεν θα οδηγηθούμε σε λύση.

      Από την άλλη, από αυτά που κυκλοφορούν στην blogόσφαιρα, ένα τεράστιο % είναι προπαγάνδα
      που έχει απόσταση από την πραγματικότητα. Στην δική μου περίπτωση και όπως με είχε παροτρύνει ένας ηλε-φίλος, επιδίωξα την ανάγνωση των αυθεντικών κειμένων και όχι αναλύσεις επί αυτών. Με αυτόν τον τρόπο ικανοποιώ την ανάγκη μου για εξεύρεση της αλήθειας και, κυρίως, την ανάγκη για ελευθερία. Αυτή που σου στερεί η «κοινωνία» της τηλεκόλασης.

      Αναγνωρίζω ότι η φυσική εξέλιξη, ή ακόμη, το ΠΙΟ αποτελεσματικό από όλα θα ήταν το όραμα για το καινούργιο. Μόνο ο στόχος ευθυγραμμίζει τις πράξεις. Και αυτό όταν λείπει, υπάρχει η περιπλάνηση.

      @dp

      Το επόμενο ερώτημα είναι πόσο καταστροφικό θα ήταν να «καταστραφούν» οι Τράπεζες σε ένα καπιταλιστικό περιβάλλον. Ισοδυναμεί και σε χρεοκοπία των πάντων; Ή όχι;

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    10. Μου το έστειλαν με mail. Κρίνετε εσείς.

      http://www.youtube.com/watch?v=5k6Q4BFhjGQ&feature=player_embedded

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    11. Καλημέρα και Χρόνια Πολλά,

      Αν ο Καμμένος είχε μείνει στο πρώτο μέρος, της αναφοράς δηλαδή στην μελέτη του ΔΣΑ, δεν θα ήταν Καμμένος. Για να επιβεβαιώσει τον ‘πατριωτισμό’ του έπρεπε να ξεσπάσει με πάθος στις εθνοφοβικές κορώνες του. Διότι οι κινήσεις στην Θράκη και ο αυτοπροσδιορισμός ‘Τούρκοι’ για τους Μουσουλμάνους της Θράκης είναι γεγονός ακόμα κι από τους Έλληνες ντόπιους συμπολίτες μας.

      Όσο για την ‘Τσαμουριά’, τους Τσάμηδες και όλα τα λοιπά κι αυτά είναι γνωστά και κατά καιρούς (όπως και το ‘Μακεδονικό’) παρουσιάζονται κατά καιρούς, συνειδητά ή ασυνείδητα. Το ερώτημα προς όλους μας είναι τι πρέπει η Πολιτεία μας να πράξει για να μην μας φοβίζουν και να μην ακούγονται ως απειλές όλα τούτα.

      Ο εθνικισμός είναι πάντα παρών όταν η λογική και η αδιαφορία της Πολιτείας προς κατηγορίες πολιτών αφήνουν ανοικτή την πόρτα να εισβάλλει. Για ένα αντίστοιχο θέμα, τότε με το Φόκους, δείτε εδώ: http://ermokastriotis.blogspot.com/2010/02/blog-post_26.html, κι εδώ http://ermokastriotis.blogspot.com/2010/02/blog-post_25.html, όπου και πάλι ο Καμμένος είναι παρών.

      Είναι κρίμα πάντως που η αδιαφορία των προοδευτικών πολιτικών αφήνει έδαφος για πολιτικούς όπως ο προαναφερόμενος, να αναφέρονται με τον τρόπο που αναφέρονται σε μια τεκμηριωμένη πρόταση για κυβερνητικές μεθοδεύσεις όπως η συγκεκριμένη για το Μνημόνιο, και με τον τρόπο που την χειρίζονται να σαμποτάρουν επί της ουσίας κάθε υγιή αντίδραση.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    12. Στο παρόν blog έχω προσπαθήσει να αναρτώ πράγματα και θέματα για τα οποία έχω κάποιο βαθμό βεβαιότητας ως προς την αξιοπιστία τους. Όπως και στις Αναρτήσεις σου ΕρμοΚαστριώτη, πρέπει σε κάθε κείμενο πρέπει να τρέχεις πίσω στις πηγές, στις αναφορές και να τις τσεκάρεις.

      Ομολογώ ότι δεν έχω πρόσβαση σε πληροφορίες ως προς τις εξελίξεις στα διάφορα μέρη που αναφέρεται ο Π.Κ.. Και γι’ αυτό έγραψα κρίνετε.

      Αυτό που με φοβίζει έχει δύο πτυχές. Από τη μια ο Έλληνας με το υψηλό αίσθημα καταδιώξεως που νοιώθει και από την άλλη το ακυβέρνητο καράβι μας.

      Το πρώτο συσπειρώνει ψήφους προς αυτούς που εκμεταλλεύονται τα ενδοσυμπλέγματα της νεοελληνικής κοινωνίας και επενδύουν στις φοβίες και τους αόρατους εχθρούς.

      Μνημόνιο, ΝΑΤΟικές αποφάσεις ΚΟΧ, συγκροτημένη και στοχευμένη εξωτερική πολιτική από πλευράς Τουρκίας και διεθνής αναγνώριση της ηγεσίας της, οπισθοχωρήσεις σε κάθε επίπεδο απέναντι στο Σκοπιανό, δημόσια παράπονα στελεχών του ΥΠΕΞ για παραγκωνισμό τους από ξένους στενούς συμβούλους του ΓΑΠ (π.χ. Δρούτσα, παλαιότερα Παγκάλου) και έχοντας στον αντίποδα το καναβάτσο του Ελληνικού Κράτους:

      Αν σκεφτώ ότι αυτό το Κράτος είναι μια τεράστια αγελάδα που την αρμέγου(ν)με όλοι, που το μόνο που έχει εθνική στρατηγική και καθορισμένη κατεύθυνση είναι το Μνημόνιο ΦΟΒΑΜΑΙ ότι οι κυβερνώντες είναι τόσο ανίκανοι να υποστηρίξουν τα στοιχειώδη που είμαστε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΤΥΧΕΡΟΙ που επιλέχθηκε η Οικονομική Κατοχή.

      Αναγνωρίζω την πλήρη ασυδοσία, την αμετροέπεια, τον αντιεπαγγελματισμό και τη δικτατορία των καιροσκόπων.

      Π.χ. μιας και γράφουμε υπό το κείμενο που αφορά την έρευνα του Κασιμάτη θα προσθέσω ότι σε μια από τις ομιλίες του (ήταν και άλλοι ερημοκαστραίοι εκεί…) είπε ότι ένας Έλληνας Διεθνολόγος του έλεγε: «Η Τουρκία έχει προσεταιριστεί όλους τους γνωστούς Διεθνολόγους. Τους πληρώνει αδρά και γυρνούν τον κόσμο και διαλαλούν τις θέσεις της Τουρκίας για υφαλοκρηπίδα κ.λπ.. Δύο- τρείς έχουμε μείνει γνωστοί και… Έλληνες. Να με αξιώσει ο Θεός να καταθέσω…»

      Με λίγα λόγια κι ας επαναλαμβάνομαι:

      Με φοβίζει ότι το Τιμόνι το κρατούν ανίκανοι (μετά από τις Δανειακές Συμβάσεις φοβάμαι να προσθέσω επίθετο άλλο και επίκαιρο) σε όλα. Σε όρους ποδοσφαιρικούς είναι σαν το παγκόσμιο πρωτάθλημα να αγωνίζεσαι σαν Δερβενοχωρίτης («βαρέθηκα στην ταβέρνα, πάω για μπάλα») εναντίον μιας προπονημένης και με στρατηγική ομάδας (βλ. Θεσπιακός).

      Αν δεν είναι έτσι, σε παρακαλώ, πες το.

      ΑπάντησηΔιαγραφή
    13. Για του λόγου το αληθές:

      http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=236482

      ΑπάντησηΔιαγραφή

    Παρακαλώ στην έκφραση της γνώμη σας με κόσμιο και μη προσβλητικό τρόπο. Το περιεχόμενο των σχολίων θα κριθεί ως προς την προσβολή ηθών και προσωπικοτήτων και ενδεχομένως να διαγραφεί. Ο Admin δεν φέρει καμία ευθύνη για το περιεχόμενο των σχολίων.